牧童歸家

ได้เวลากลับบ้านแล้วล่ะ! บทกลอนเซียมซีใบนี้วาดภาพสุดชิลล์ให้เห็น - พระอาทิตย์ตกดิน กานับแบกเงามืดกลับรัง เด็กเลี้ยงวัวขี่ควายเดินช้าๆ ลากกลับหมู่บ้าน มือก็เป่าปี่ไผ่ไปด้วย เสียงดนตรีโซไซ่ไม่ค่อยเป็นทำนอง แต่ฟังแล้วใจฟู เออ นี่ไงคือภาพแห่งความสงบและการกลับสู่ที่เดิม พอเวลาเย็นแล้วทุกอย่างก็รู้ว่าต้องไปไหน ไม่ต้องรีบร้อนอะไร

มันเหมือนภาพชีวิตสมัยก่อนตอนเย็นๆ ที่ไร่นา พ่อแม่เรียกลูกกลับกิน ไก่เข้าเล้า วัวกลับคอก ฟ้าที่กว้างใหญ่ก็เริ่มปิดตัวลง เด็กๆ ไม่ต้องเร่งมาก ขี่ควายไปเรื่อยๆ มือเป่าปี่เล่น เสียงเป่าออกมาไม่ค่อยไพเราะ บ้างเสียงยาว บ้างเสียงสั้น แต่อย่างนั้นแหละถึงจะสนุก ไม่ต้องเป็นนักดนตรี แค่เป็นตัวเอง

ตอนนี้คุณรู้สึกแบบนั้นมั้ย เหมือนอยากจะ "กลับบ้าน" แล้ว อาจไม่ใช่กลับบ้านจริงๆ นะ แต่กลับสู่สิ่งที่ทำให้จิตใจสงบ งานที่ทำมันก็พอใจได้แล้ว ไม่ต้องขัดแย่งอะไรกับใครให้เมื่อย ความสัมพันธ์ก็ปล่อยไปตามเป็นไป อย่าไปคิดว่าทุกอย่างต้องเพอร์เฟค เหมือนเด็กเลี้ยงควายในเซียมซี เขาไม่ได้เร่งให้ควายวิ่ง เขาแค่นั่งบนหลังมัน ปล่อยให้มันเดินไปเอง เพราะรู้ว่าควายจำทางกลับบ้าน

ตอนนี้อย่าไปบีบคั้นตัวเองหรือคนอื่นแล้วนะ ให้เวลากับเรื่องต่างๆ มันจะค่อยๆ คลี่คลายเอง แบบกานับที่รู้ว่าพอมืดแล้วต้องกลับรัง