เซียมซีหว่องไทซินใบที่ 16牧童歸家เด็กเลี้ยงวัวกลับบ้าน

ได้เวลากลับบ้านแล้วล่ะ! บทกลอนเซียมซีใบนี้วาดภาพสุดชิลล์ให้เห็น - พระอาทิตย์ตกดิน กานับแบกเงามืดกลับรัง เด็กเลี้ยงวัวขี่ควายเดินช้าๆ ลากกลับหมู่บ้าน มือก็เป่าปี่ไผ่ไปด้วย เสียงดนตรีโซไซ่ไม่ค่อยเป็นทำนอง แต่ฟังแล้วใจฟู เออ นี่ไงคือภาพแห่งความสงบและการกลับสู่ที่เดิม พอเวลาเย็นแล้วทุกอย่างก็รู้ว่าต้องไปไหน ไม่ต้องรีบร้อนอะไร