牧童歸家

ฟื้นจากอะไรก็เหนื่อย แต่ร่างกายคุณยืนหยัดได้ บทกลอนวาดภาพเด็กเลี้ยงวัวตอนเย็น "天邊鴉背夕陽回 隴外兒童跨犢來" ฝูงกาบินกลับรัง เด็กขี่วัวกลับบ้าน เป่าขลุ่ยเสียงใสยาว ชีวิตธรรมดาแต่ใจสบาย เรื่องนี้เล่าถึงการใช้ชีวิตแบบธรรมชาติ ไม่ฝืนจังหวะของร่างกาย เหมือนเด็กเลี้ยงวัวที่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรเสร็จงาน เมื่อไหร่ควรพักผ่อน เขาไม่เร่งรีบ ไม่กลัวฟ้าจะมืด เพราะรู้ว่าวันพรุ่งนี้ตะวันจะขึ้นอีก ชีวิตมีจังหวะของมันเอง เขาแค่ตามจังหวะนั้นเท่านั้น ความแข็งแรงของคุณตอนนี้ก็เหมือนกันอ่ะ ไม่ใช่แข็งแรงแบบวัยรุ่นที่วิ่งวุ่นวายไม่รู้จักเหนื่อย แต่เป็นความแข็งแรงแบบเข้าใจร่างกายตัวเอง คุณรู้ว่าร่างกายส่งสัญญาณอะไรมาบ้าง แก้มล้าตอนไหน ควรพักเมื่อไหร่ ควรออกกำลังกายแค่ไหน บางทีอาการป่วยไข้เล็กน้อยไม่ใช่เรื่องร้าย แต่เป็นสัญญาณบอกให้ชะลอตัว หยุดบ้าง พักบ้าง อย่างเด็กเลี้ยงวัวที่ใช้เสียงขลุ่ยแทนการเร่งรีบ คุณก็ควรฟังเสียงจากข้างในแทนการไปหาหมอทุกอาการ ร่างกายรู้จักรักษาตัวเอง ถ้าได้พักจริงๆ ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ไม่ใช่วิ่งแหลกแหลม แค่เดินเล่น ยืดเหยียด ทานอาหารตามเวลา ดื่มน้ำพอเพียง ร่างกายจะฟื้นเอง ความวิตกกังวลเรื่องสุขภาพส่วนใหญ่มาจากการไม่ไว้ใจร่างกายตัวเอง แทนที่จะคิดว่า "เป็นอะไรไปแล้วหรือเปล่า" ลองคิดดูว่า "ร่างกายอยากให้ทำอะไร" ใส่ใจธรรมชาติแทนการต่อสู้กับมัน