太白和番

ยังไม่ถึงเวลานะ ไม่ใช่เพราะคุณไม่พร้อม แต่เพราะร่างกายกำลังบอกว่า "พอแล้ว" บทกลอนเล่าเรื่องลี่ไถ่ป๋อ (李太白) นักกวีผู้ยิ่งใหญ่ ตัวบทว่า "和番醉筆似雲煙" เขาเมาแล้วเขียนตัวอักษรลื่นไหลเหมือนเมฆลอย "日在長安酒店眠" ทั้งวันก็นอนอยู่ในโรงแรมแห่งนั้น "倘遇唐王頒令召" แม้กระทั่งเมื่อจักรพรรดิโถงส่งคำสั่งเรียก "重呼不上木蘭船" เรียกกี่ครั้งเขาก็ไม่ยอมขึ้นเรือไป เรื่องจริงเล่าว่าจักรพรรดิโถงอยากให้ลี่ป๋อมาร่วงานในราชสำนัก ส่งขันทีไปเรียกหลายรอบ แต่ลี่ป๋อกลับนอนเฉยเหมือนไม่ได้ยิน ไม่ใช่เขาลบหลู่จักรพรรดิ แต่เขารู้ว่าตัวเองเหนื่อยแล้ว ไม่ใช่เหนื่อยกาย แต่เหนื่อยใจจากการใส่หน้ากากทำตัวเป็นคนอื่น คุณมาถามเรื่องสุขภาพ เซียมซีใบนี้ไม่ได้บอกว่าคุณป่วยหนัก แต่บอกว่าคุณต้องเรียนรู้การปฏิเสธเหมือนลี่ป๋อ ร่างกายคุณกำลังส่งสัญญาณว่าต้องหยุดพัก ไม่ใช่หยุดเป็นขาด แต่หยุดแบบมีสติ เคยรู้สึกบ้างไหมว่าแม้นอนพอแล้วแต่ยังเหนื่อย แม้ไม่ได้ทำงานหนักแต่ตัวปวดเมื่อย แม้รู้ว่าควรออกกำลังกายแต่แค่คิดก็อยากนอน?