太白和番

ยังไม่ถึงเวลาเนอะ ไม่ใช่เพราะคุณไม่พอ แต่เพราะคุณยังไม่พร้อมปล่อยวาง

บทกวีเล่าถึงหลี่ไถ่ปอ (李太白) กวีชื่อดังแห่งราชวงศ์ถัง ที่กลายเป็นตำนานเพราะเขาไม่ไปงาน 'หวา฿นซุ่ยปี่ซื่อฮวิ่นอี้' คือเขานั่งดื่มเมาแล้วเขียนบทกลอน หมึกพู่กันบินเหมือนเมฆลอย 'หรี่ไจฉางอันเจ่วเต้ียนหมี่น' หมายถึงเขานอนหลับในร้านเหล้าทุกวัน เวลาพระเจ้าถังหมิงหวงส่งคนมาตามหาให้เข้าเฝ้า 'เซียงอี้อี่ปู่ซั่งหมู่หลานเซือน' เขาก็ไม่ยอมขึ้นเรือไปเข้าเฝ้าเด็ดขาด

หลี่ไถ่ปอคนนี้ใครๆ ก็รู้จัก ความสามารถล้นฟ้า พระเจ้าอยากพบปะ แต่เขาไม่สนใจ ไม่ใช่เล่นใหญ่ แต่เขาเห็นแล้วว่าชีวิตในราชสำนักไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ เขาเลือกที่จะสบายใจในร้านเหล้าแทนที่จะไปเป็นข้าราชการใหญ่โต เพราะเหล้ามันหอมกว่าตราราชการ กวีนิพนธ์มันเป็นอิสระกว่าการประชุมในวัง

คุณตอนนี้คงกำลังนั่งอยู่ในตำแหน่งที่รู้สึกอึดอัดใจ ไม่ใช่ทำไม่ได้นะ แต่รู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกใจ ตื่นมาแต่เช้าต้องเกลี้ยกล่อมตัวเองให้ลุกขึ้นไปทำงาน ประชุมก็นั่งคิดเรื่องอื่น กลับบ้านแล้วถึงรู้สึกว่าวันใหม่เพิ่งเริ่มต้น บางทีก็คิดถึงทางเลือกอื่นที่เคยมี แต่คิดไปคิดมาก็เอาไม่ถูก ค่าบ้าน ค่ารถ ค่าประกัน อะไรก็ต้องใช้เงินหมด เลยต้องก้มหัวทำงานต่อไป ใจคับแค้นก็เลยสะสมไว้ในหัวใจ

แต่เซียมซีใบนี้ไม่ได้บอกให้คุณลาออกไปเร่ร่อนนะ แค่เตือนให้คุณสร้างพื้นที่หลี่ไถ่ปอแบบเล็กๆ ไว้ในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะเป็นการดื่มเบียร์สามกระป๋องหลังเลิกงาน หรือการนอนเกียจกร้านในวันเสาร์อาทิตย์ นั่นคือเรือหมู่หลานของคุณ จะขึ้นหรือไม่ขึ้น ตัวคุณเป็นคนตัดสินใจเอง

อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจใหญ่โตอะไรในช่วงนี้ ให้เวลาตัวเองคิดใสๆ ก่อน