太白和番

ยังไม่ถึงเวลานะ แต่ไม่ใช่เพราะคุณไม่เก่ง บทกลอนเล่าเรื่องหลี่ปอ (李白) กวีเอกแห่งราชวงศ์ถัง ที่กำลังเมาหนักในเหล้าของเฉางอัน "和番醉筆似雲煙 日在長安酒店眠" เขาเขียนหนังสือด้วยพู่กันที่เมามาย ลายมือเหมือนเมฆลอยฟ้า ทั้งวันก็นอนแผ่ในร้านเหล้า พอพระเจ้าถังซวินจงส่งคนมาเรียกให้เข้าเฝ้า "倘遇唐王頒令召 重呼不上木蘭船" เรียกยอดแค่ไหนเขาก็ไม่ยอมขึ้นเรือ เพราะหลี่ปอรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ไม่ใช่ตำแหน่งหน้าที่ ไม่ใช่เงินเดือนข้าราชการ แต่เป็นอิสรภาพในการแต่งกวี เขาว่า "天子呼來不上船 自稱臣是酒中仙" จักรพรรดิเรียกข้าไม่ขึ้นเรือหรอก ข้าเป็นเซียนในแดนเหล้านี่นา กวีใหญ่ท่านนี้เข้าใจดีว่า ถ้าไปทำข้าราชการ ก็จะกลายเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ประวัติศาสตร์ลืม แต่ถ้าเลือกเป็นตัวเอง แม้จะดูเหมือนขี้เกียจ ดูเหมือนไม่มีทิศทาง กลับกลายเป็นกวีเอกที่คนจำได้พันปี

เรื่องการเรียนของคุณก็เหมือนกันแหละ คุณกำลังถูกเรียกให้รีบๆ ออกมาให้ผลงาน รีบจบ รีบหางาน รีบแข่งขันกับคนอื่น แต่จริงๆ แล้วคุณยังไม่พร้อม หรือบางทีอาจจะรู้สึกว่าทิศทางที่ทุกคนอยากให้เดินไม่ใช่ทิศทางที่ใจคุณต้องการ เหมือนหลี่ปอที่อยู่ในร้านเหล้าแทนที่จะอยู่ในวัง การเรียนที่แท้จริงมันไม่ได้มาจากการบังคับตัวเอง ไม่ได้มาจากการไล่ตามคะแนน แต่มาจากความอยากรู้อยากเห็นที่แท้จริง ถ้าคุณยังรู้สึกว่าตัวเองกำลังเรียนเพื่อคนอื่น เพื่อความคาดหวังของพ่อแม่ เพื่อหน้าที่การงานที่ยังไม่แน่ใจว่าชอบหรือเปล่า ก็อย่าฝืนใจตัวเองเลย

ลองนั่งคิดดูก่อนว่า อะไรคือสิ่งที่คุณอยากเรียนรู้จริงๆ ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวคุณเอง ช่วงนี้อาจจะดูเหมือนเสียเวลา แต่จริงๆ คือช่วงเก็บพลัง