兩雄相遇

นี่ไม่ใช่เซียมซีดี แต่เป็นสัญญาณเตือน!

บทกลอนเล่าภาพ "會談華座逞英雄" นักปราชญ์สองคนนั่งในห้องประชุมหรู แต่ละคนพยายามแสดงความเก่งกาจ ใครจะยอมใครเล่า มีคนหนึ่งอ้างตัวเองว่าเก่งเหมือน 荀鳴鶴 (ซิ่นหมิงเฮ่อ) นักปราชญ์ยุคเจินตะวันออก อีกคนก็บอกว่าเก่งเหมือน 陸士龍 (หลู่สือหลง) เอกแห่งวรรณกรรมเวสเจิน ทั้งคู่เก่งจริงแต่ก็ไม่มีใครตัดสินได้ว่าใครเก่งกว่า เลยกลายเป็นเก่าพูดเก่าฟัง หนุ่มพูดหนุ่มฟัง

ซิ่นหมิงเฮ่อกับหลู่สือหลงทั้งคู่เป็นนักเขียนระดับตำนาน แต่ใส่กันใส่กันไม่เข้า อันนี้ชื่อว่าวรรณกรรมเบาใจกัน แม้จะเก่งทั้งคู่แต่ก็ต้องแข่งให้เห็นว่าใครเป็นอันดับหนึ่ง ทำให้เสียเวลา เสียแรงงานที่น่าจะไปใช้ในทางที่สร้างสรรค์กว่านี้

เรื่องการเรียนของคุณตอนนี้คล้ายกับสองนักปราชญ์นั่นแหละ คุณรับฟังความเห็นจากหลายฝ่ายมากเกินไป คนนี้แนะนำให้เรียนแบบหนึ่ง คนนั้นแนะนำให้เรียนอีกแบบหนึ่ง อาจารย์คนหนึ่งให้ทำโปรเจคแบบนี้ อาจารย์อีกคนบอกให้ทำแบบโน้น เพื่อนห้องเรียนก็มีความเห็นต่างกัน ทำให้คุณเป็นคนกลางที่ไม่รู้จะเอาใครฟัง

หรือบางทีคุณเองอาจกำลังชิงดีชิงเด่นกับเพื่อนร่วมชั้นแบบไม่รู้ตัว แข่งกันว่าใครจะได้เกรดสูงกว่า ใครจะเป็นหัวหน้ากลุ่มโปรเจค ใครจะได้รางวัลจากอาจารย์ แต่จริงๆ แล้วการแข่งขันแบบนี้อาจทำให้พลาดโอกาสเรียนรู้ที่แท้จริง

ดวงเรียนของคุณติดอยู่ในสถานการณ์ "สองเสืออยู่ร่วมถ้ำเดียวกันไม่ได้" ใครก็มีเหตุผลของตัวเอง ใครก็มีข้อดีของตัวเอง แต่ถ้ายังคิดแต่จะเอาชนะกันอยู่ ผลออกมาจะเป็น "兩敗俱傷" เสียใจทั้งคู่

เซียมซีใบนี้บอกชัดว่าอย่าไปฟังคนมากเกินไป แล้วก็อย่าไปทะเลาะเบาะแว้งกับใครเรื่องการเรียน ถ้าคุณยังใช้เวลากับการเปรียบเทียบและแข่งขันแบบไม่สร้างสรรค์ ดวงเรียนจะไม่ขยับไปไหน

หยุดแข่งแป้บหนึ่ง แล้วมาโฟกัสกับตัวเองให้มากกว่าคนอื่น