韓文公諫君

ถนนหนทางตัน เดินหน้าไม่ได้แล้ว

บทกลอนเล่าว่า "直諫怒天顏 晝夜難離在馬鞍" เพราะพูดตรงไปตรงมาจนพระราชาโกรธเกรี้ยว ต้องขี่ม้าทั้งกลางวันกลางคืน ไม่ได้หยุดพักเลย แถมยังเจอหิมะตกหนักปิดทางเขาปลั่นกวาน เดินทางต่อไม่ได้อีกแล้ว เรื่องนี้เล่าถึงฮันยู่ (韓愈) นักเรียนเก่งสมัยราชวงศ์ถัง ที่เขียนหนังสือถึงจักรพรรดิเซียนจง ห้ามนำกระดูกพระพุทธเจ้ามาไว้ในวัง บอกว่าเสียเงินเสียทองเปล่าๆ ทำแต่ความเชื่องมงาย จักรพรรดิอ่านจบก็โมโหจัด เกือบจะประหารชีวิตเลย แต่สุดท้ายก็แค่เนรเทศไปเมืองจิ่วโจว ที่ห่างไกลแสนไกล แต่พอเดินทางไปถึงเขาปลั่นกวาน ฟ้าก็ตกหิมะใหญ่ปิดเส้นทาง ติดอยู่กลางหิมะไม่รู้จะไปไหนต่อ มีกลอนเขียนไว้ว่า "一封朝奏九重天 夕貶潮州路八千" เช้ายังทูลเกล้าอยู่ในวัง เย็นก็โดนเนรเทศไปที่ห่างแปดพันลี้แล้ว

สถานการณ์การเรียนของคุณเดี๋ยวนี้ก็เหมือนฮันยู่ตอนนั้นเป็นต้นเขา อ่านหนังสือมาหลายเดือนแล้วใช่ไหม? ตั้งใจจริงด้วย นั่งโต๊ะจนดึกดื่น แต่พอสอบก็ได้คะแนนไม่เป็นที่น่าพอใจ บางทีคิดในใจว่า "ทำไมไม่เก่งเหมือนเพื่อนคนอื่นนะ" หรือเริ่มสงสัยตัวเองแล้วว่าเหมาะกับสายนี้ไหม ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าคุณไม่ตั้งใจหรอกนะ ปัญหาอยู่ที่ว่าคุณกำลังใช้วิธีการเรียนที่ไม่เหมาะกับตัวคุณเอง เหมือนฮันยู่ที่เดินเส้นทางที่โดนหิมะปิด แม้จะมีใจรักชาติรักแผ่นดิน แต่วิธีการแสดงออกกลับไม่เข้าท่า ทำให้โดนจักรพรรดิขับไล่ คุณก็เหมือนกัน อาจจะเลือกวิชาที่ไม่ใช่จุดแข็งของตัวเอง หรืออาจจะใช้เทคนิคการจำที่ไม่เวิร์คกับสมองคุณ

เปลี่ยนเส้นทางเสียใหม่ ถ้าท่องจำไม่ได้ก็ลองทำไมน์แมป ถ้าสมาธิไม่อยู่ก็ลองแบ่งเวลาเรียนเป็นช่วงสั้นๆ หยุดติดอยู่กับวิธีเดิมที่ไม่ได้ผลเสียที นี่ไม่ใช่เวลาฝืน เป็นเวลาหาทางอ้อม