韓文公諫君

ถึงคราวชนหินแล้ว แบบชนแป๊ก!

บทกลอนวาดภาพไว้ชัดเจน "只因直諫怒天顏" พูดตรงๆ แล้วคนฟังหน้าแดง "晝夜難離在馬鞍" ต้องหนีอย่างเร่งรีบ "主僕奔忙神亦倦" ทุกคนเหนื่อย รวมถึงเทพเจ้าด้วย "更加雪重擁藍關" แถมหิมะตกหนักปิดทาง เดินไม่ได้เลย

เรื่องนี้เล่าถึงฮั่นยู่ (韓愈) นักปราชญ์ยุคถัง ที่เขียนจดหมายตักเตือนจักรพรรดิ ว่าไม่ควรเสียเงินมหาศาลไปบูชาพระบรมสารีริกธาตุ เพราะประชาชนลำบากอยู่แล้ว จักรพรรดิโกรธมาก เลยไล่เขาไปเมืองไกลที่ชาวเจียว มันเหมือนโดนย้ายไปทำงานดงดิบเลย เฮ้ย! เขาต้องขี่ม้าเดินทางไกลร่วมพันกิโลเมตร พอไปถึงหุบเขาหลานกวน (藍關) พบว่าหิมะตกหนักจนถนนปิด ติดค้างกลางป่าเหมือนจนมุม เขาเขียนกลอนโศกเศร้าว่า "เมฆคลุมเขาฉินหลิง บ้านอยู่ไหน? หิมะกั้นหุบเขาหลานกวน ม้าก้าวไม่ไปข้างหน้า"

คุณรู้สึกเหมือนฮั่นยู่ไหม? ตั้งใจดีอยากให้ครอบครัวเข้าใจกัน แต่ยิ่งพูด ความเข้าใจกลับยิ่งห่าง ลองดูสิ คุณเห็นปัญหาแล้วชี้ให้ดู แต่คนในบ้านไม่ชอบความจริง หรือบางทีคุณพูดสีตรงเกินไป เสียงดังเกินไป จนคนฟังรู้สึกถูกโจมตี แทนที่จะเข้าใจ เขากลับหาว่าคุณจู้จี้มากเกินไป อยากควบคุมทุกอย่าง ผลที่ได้คือความสัมพันธ์เสียหาย บางคนอาจจะเลี่ยงคุณ หรือไม่ยอมคุยด้วยเลย

ที่แย่กว่านั้นคือตอนนี้มีคนข้างนอกเข้ามายุ่ง อาจเป็นญาติไกล เพื่อนบ้าน หรือคนที่ชอบยื่นหูเข้าไปฟังเรื่องครอบครัวคนอื่น เขาพอจะได้ยินอะไรก็เอาไปเล่าต่อ เติมเต็มรายละเอียดตามจินตนาการ ทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ เหมือนหิมะที่ตกทับกันจนกลายเป็นกำแพง

ตัวคุณเองก็เหนื่อยแล้วแหละ พยายามไปพยายามมา อธิบายไปอธิบายมา แต่ดูเหมือนทุกคนจะไม่ฟัง บ้างก็บอกว่าคุณคิดมาก บ้างก็เงียบไม่ตอบ บางคนอาจจะพูดว่า "ก็ปล่อยมันไว้อย่างนี้แหละ" แต่คุณรู้ว่าปล่อยไว้ไม่ได้ เพราะบรรยากาศบ้านเริ่มเป็นพิษ

หยุดพูดสักพัก ถอยออกมาจากวงในครอบครัวหน่อย ไปนอนพักที่ญาติหรือเพื่อนสองสามวันก็ได้ ให้เวลาทุกคนได้ใจเย็น ไม่ต้องคิดว่าเป็นการหนี เป็นการให้เกียรติครอบครัวว่ามีเวลาคิดหาทางออกกันเอง