韓文公諫君

ทำถูกแล้ว แต่ต้องโดนจากๆ

บทกลอนเล่าว่า "只因直諫怒天顏" แค่เพราะเล่าความจริงตรงๆ ไปทำให้พระราชา(หรือเจ้านาย)หน้าบึ้ง "晝夜難離在馬鞍" กลางวันกลางคืนต้องนั่งอานม้าไม่หยุด วิ่งหนีไปข้างหน้า ทั้งนาย ทั้งคนใช้เหนื่อยจนเทพเจ้ายังมองเห็นใจ แถมหิมะหนาปิดผ่านเขาหลานกวน (藍關) หนีต่อไปข้างหน้าก็ไม่ได้ ถอยกลับไปก็ไม่มีทาง

เรื่องนี้เล่าถึง หันเหวินกง (韓文公) หรือ หันเยว่ (韓愈) นักเขียนโบราณขื้นชื่อ เขาเขียนจดหมายถึงจักรพรรดิว่า "อย่าไปงมงายกับพระธาตุพุทธะอะไรแล้ว เสียเงินเปล่าๆ" เขาพูดถูกนะ แต่จักรพรรดิไม่อยากฟัง โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ เลยขับไล่ไปเมืองไกลชื่อ เช่าโจว (潮州) ระหว่างเดินทางเจอหิมะใหญ่ ม้าไปไม่ได้ คนก็ติดอยู่กลางทางข้ามเขาไม่ผ่าน เขาเลยประพันธ์บทกวีดังว่า "เมฆปกคลุมเทือกเขาฉินหลิง บ้านอยู่ที่ไหนใครจะรู้ หิมะปิดปากช่องหลานกวน ม้าไปข้างหน้าแทบไม่ไหว"

ชีวิตคุณตอนนี้เหมือนหันเยว่เป๊ะ ทำดีแล้วโดนบ่น เล่าความจริงแล้วไม่มีใครฟัง อยู่ในจุดที่ไปไม่ได้กลับไม่เป็น คิดมั้ยว่าทำไมทำถูกแล้วต้องโดนแบบนี้? ทำไมพูดด้วยหลักผลด้วยเหตุแล้วไม่มีใครเข้าใจ? เคยรู้สึกว่าอยู่กลางลมหนาวตอนนี้มั้ย ไม่มีใครมายืนข้างๆ แม้แต่คนที่เคยเข้าใจก็ไปซุกกันหมดแล้ว สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือคุณยังต้องเดินต่อ เพราะมีภาระรับผิดชอบ มีคนที่ต้องช่วย มีเป้าหมายที่ยังทำไม่สำเร็จ แต่หิมะใหญ่ขนาดนี้ ตัวเองจะไปไหวไหม

รู้ไหมว่าหันเยว่เดินทางไปเช่าโจวได้ในที่สุด และไปทำงานที่นั่นได้ดีมาก ช่วยคนเจ็บคนป่วย ขุดแคนาลให้น้ำไหล สอนคนอ่านหนังสือเขียนหนังสือ ชาวเช่าโจวถึงกับสร้างศาลให้เขา เพราะเขาไม่ได้ยอมแพ้กับหิมะหนา คุณก็เหมือนกัน ช่วงนี้อาจจะเป็นช่วงที่หนักที่สุด แต่พอผ่านไปแล้ว คนจะเห็นคุณค่าที่แท้จริงของสิ่งที่คุณทำ อย่างที่หันเยว่เล่าไว้ในบทกวีอีกบทหนึ่ง "ข้าวโพดปลูกในหิน มีวันออกข้าวโพดได้"

หาทางเดินเบี่ยงหน่อยนะ ไม่ต้องฝ่าหิมะโดยตรง รอให้คลื่นความโมโหเงียบลงก่อน 2-3 อาทิตย์ แล้วค่อยมาพูดคุยใหม่