韓文公諫君

ร่างกายกำลังส่งสัญญาณเตือน แต่ยังไม่ถึงขั้นหมดหวัง

บทกลอนเล่าว่า "只因直諫怒天顏 晝夜難離在馬鞍" เพราะพูดความจริงทำให้จักรพรรดิโกรธ ต้องขี่ม้าทั้งกลางวันกลางคืนไม่ได้พัก เรื่องราวของฮันยี่ว (韓愈) นักปราชญ์ราชสำนักที่ชีวิตพังเพราะความซื่อสัตย์ ปี 819 จักรพรรดิเสี่ยนจงจะนำพระธาตุพุทธเจ้ามาประดิษฐานในวัง ฮันยี่วเขียนบทโต้แย้งยาวเหยียดบอกว่าพุทธศาสนาเป็นลัทธิต่างชาติ การบูชาพระธาตุก็งมงาย จักรพรรดิโมโหจัด เนรเทศไปเป็นเจ้าเมืองไกลโพ้น ต้องขี่ม้าแปดพันลี้ไปจากเฉิ้งอันถึงเมืองเชาโจว ระหว่างทางเจอหิมะหนักปิดเบื้องพาส ท้ายบทกลอนว่า "更加雪重擁藍關" หิมะก่อเป็นกำแพงขาวใหญ่กั้นหน้า ม้าไม่ยอมเดินต่อ

ที่น่าสะเทือนใจคือฮันยี่วตอนนั้นห้าสิบกว่าแล้วนะ อายุที่ควรนั่งอ่านหนังสือในเรือนหอ แต่ต้องมาโซ่ตัวเองกับอานม้าในหิมะลมแรง คุณรู้สึกแบบนี้ไหม ร่างกายที่เคยแข็งแรงเริ่มส่งสัญญาณเตือน อาจจะหายใจไม่สะดวก อาจจะปวดหลังไปเปลี่ยนหมอนสามทีแล้วก็ยังไม่หาย หรืออาจจะผลเลือดออกมาแล้วหมอบอกให้ไปตรวจเพิ่ม ความรู้สึกเหมือนกำลังขี่ม้าไปในพายุหิมะ ไม่รู้ว่าป่วยหนักแค่ไหน ไม่รู้ว่าต้องกินยาอีกนานแค่ไหน ไม่รู้ว่าจะหายสนิท หรือต้องเจ็บป่วยแบบนี้ไปตลอดชีวิต

แต่ฮันยี่วไม่ได้ตายที่เบื้องพาสหิมะนั่นหรอก เขาเขียนบทกวีชื่อดังที่เบื้องพาส "雲橫秦嶺家何在 雪擁藍關馬不前" เมฆคลุมเขาฉินหลิง บ้านอยู่ที่ไหนกัน หิมะกั้นเบื้องพาสหลาน ม้าไม่ยอมก้าวไปข้างหน้า กลายเป็นบทกวีมรดกโลก ปีต่อมาเขาก็ถูกเรียกกลับไปเฉิ้งอันตามเดิม

หยุดนับวันที่เจ็บป่วย หยุดเปรียบเทียบร่างกายวันนี้กับเมื่อปีที่แล้ว ให้ร่างกายเวลาเยียวยาตัวเอง ไปหาหมอเฉพาะทางเลย อย่ารอ