天地人三才

ตกอยู่ตรงกลางพอดี ไม่เก่งที่สุด แต่ก็ไม่แย่ที่สุด

บทกลอนเล่าเรื่องราวกำเนิดจักรวาล ฟ้าใส ดินขุ่น แล้วก็มีคนอย่างเราติดอยู่ตรงกลาง "上清下濁成天地 清濁相凝便作人" ลมใสบินขึ้นไปเป็นฟ้า ดินขุ่นจมลงไปเป็นดิน ส่วนที่ไม่ใสไม่ขุ่นก็ค้างอยู่ตรงกลางเป็นมนุษย์อย่างเรา นี่ไม่ใช่เรื่องเล่าเฉยๆ นะ แต่เป็นปรัชญาจีนโบราณที่บอกว่า คนเราอยู่ในตำแหน่งพิเศษ เป็นสะพานเชื่อมระหว่างสวรรค์กับโลก มีใสบ้าง มีขุ่นบ้าง สลับกันไป

เวลาเรียนหนังสือ คุณรู้สึกแบบนี้ไหม วันนี้นั่งทำการบ้านได้ 3 ชั่วโมงไม่ยากเย็น รู้สึกเก่งมาก แต่พรุ่งนี้อ่านหนังสือแค่ 10 นาทีก็อยากเล่นเกมส์แล้ว บางวันเข้าใจเลขเร็วจนตัวเองแปลกใจ บางวันอ่านประโยคเดียวกันสิบรอบยังงง นี่แหละคือสถานะ "ไม่ใสไม่ขุ่น" ที่เซียมซีพูดถึง คุณไม่ได้โง่ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเทพ แค่เป็นคนธรรมดาๆ ที่มีฟอร์มขึ้นๆ ลงๆ เหมือนคนอื่นๆ ส่วนใหญ่

เซียมซีบอกให้ "將三等細明分" แยกแยะให้ชัด ว่าเวลาไหนคุณอยู่ในสภาวะใส เวลาไหนอยู่ในสภาวะขุ่น เวลาไหนอยู่ตรงกลาง รู้ตัวแบบนี้แล้วจะได้ปรับแผนการเรียนให้เข้ากับจังหวะของตัวเอง วันที่สมองใส ก็เอาเรื่องยากๆ มาทำ วันที่สมองขุ่น ก็ทบทวนเรื่องเก่าหรือทำแบบฝึกหัดง่ายๆ

เก็บสมุดบันทึกสถานะตัวเอง 2 สัปดาห์ ว่าช่วงไหนของวันสมองใสที่สุด ช่วงไหนขุ่นที่สุด แล้วค่อยจัดตารางเรียนให้เข้ากับจังหวะนี้นะ