王質遇仙

ยังไม่ถึงเวลานะ การเรียนของคุณกำลังอยู่ในช่วงที่เหมือนดูหมอลำ - เพลิดเพลินกับเรื่องเล่าแต่ยังไม่รู้ว่าจะจบยังไง

บทกลอนเล่าเรื่องวังจื่อ (王質) คนตัดไผ่ที่เดินเข้าไปในภูเขาลึก เจอเซียนสองคนกำลังเล่นหมากล้อม เขานั่งดูด้วยความอยากรู้ จนลืมเวลาไปเลย พอเกมจบ ด้ามขวานเขาผุพังหมดแล้ว กลับบ้านมาถึงจะรู้ว่าบนภูเขาเจ็ดวัน แต่ในโลกมนุษย์ผ่านไปพันปี บ้านเกิดเปลี่ยนไปหมด คนที่รู้จักก็ตายหมดแล้ว เหลือแค่ตัวเขาคนเดียวที่งงๆ อยู่กลางโลกใบใหม่

เรื่องนี้สะท้อนสถานการณ์การเรียนของคุณเป๊ะๆ เลย ตอนนี้คุณกำลังจมอยู่กับตำราหนังสือ สนใจแต่เรื่องในหัว จนไม่ค่อยสนใจว่าโลกภายนอกเปลี่ยนไปแค่ไหน บางทีก็รู้สึกเหมือนเพื่อนๆ วิ่งไปข้างหน้าหมดแล้ว เหลือแต่เราที่ยังติดอยู่กับสิ่งที่เรียน ไม่รู้ว่าพอออกไปจะทันโลกมั้ย หรือบางคนอาจกำลังสงสัยว่าสิ่งที่เรียนอยู่นี้จะเอาไปใช้ได้จริงๆ มั้ย

แต่จำไว้นะ วังจื่อแม้จะกลับมาในโลกที่ไม่คุ้นเคย แต่เขาได้เห็นสิ่งที่คนธรรมดาไม่เคยเห็น ได้เรียนรู้จากระดับที่สูงกว่า การเรียนของคุณก็เหมือนกัน อาจจะดูช้าไปหน่อย อาจจะดูเหมือนไม่ทันโลก แต่จริงๆ แล้วคุณกำลังสะสมความรู้ที่ลึกซึ้งกว่าคนอื่น

หยุดเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นสักเดือน แล้วมุ่งสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้จบก่อน