王質遇仙

ไม่ได้เป็นเพราะคุณทำผิดอะไร แต่เพราะเวลาไม่ลงตัว วังจื่อ (王質) คนตัดฟืนได้เจอเซียนสองคนเล่นหมากรุกบนยอดเขา ดูจนเผลอลืมตัว "採樵不意到雲巔 閒看敲棋二老仙" ยืนดูจนด้ามขวานเน่าผุ "柯爛也思歸故里" พอคิดได้ว่าต้องกลับบ้าน ลงเขามาแล้วโลกผ่านไปแล้วพันปี "山中七日世千年" คนที่รู้จักตายหมดแล้ว บ้านก็ไม่มีแล้ว เขาอยู่ในเวลาเซียน คนอื่นอยู่ในเวลาคน เลยผิดจังหวะกันไปเสียหมด

ความรักของคุณก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ได้ไม่รักกัน แต่อยู่คนละจังหวะ คุณคิดว่ายังเร็วไป เขาคิดว่าสายเกินแล้ว หรือคุณพร้อมแล้ว แต่เขายังอยู่บนเขากับเกมหมากรุก มองไม่เห็นว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เคยรู้สึกไหมว่าคุยกันแล้วเหมือนคนละช่วงเวลา เขาพูดเรื่องเมื่อไหร่ คุณคิดเรื่องเมื่อไหร่ ใจเขาอยู่ฤดูใบไม้ผลิ ใจคุณอยู่ฤดูใบไม้ร่วง พยายามแค่ไหนก็ไม่เคยเดินทางพร้อมกันได้สักที

หมากรุกเซียนนี่เล่นนานโข เพราะแต่ละขั้นคิดรอบคอบ ไม่เหมือนหมากรุกคน ความรักคุณก็เช่นกัน ไม่ต้องรีบ ยิ่งเร่งยิ่งผิดจังหวะ บางทีต้องยอมรับว่าทั้งคู่ยังไม่พร้อมที่จะอยู่ในเวลาเดียวกัน ให้เขาดูหมากรุกต่อไป ส่วนคุณก็ลงเขาไปใช้ชีวิตเป็นคน ถ้าเป็นเรื่องจริงจัง เขาจะรู้เองว่าด้ามขวานเน่าแล้ว

หยุดนั่งรอเขาตัดสินใจเถอะ ไปใช้ชีวิตคุณให้เต็มที่แทน ถ้าเขายังติดอยู่บนเขากับเกมหมากรุก ก็ให้เขาอยู่ต่อไป เพราะการบังคับให้ใครข้ามเวลามาหาเราไม่ได้ผลหรอก