王質遇仙

รอ แต่ไม่ใช่รอเฉยๆ เรื่องสุขภาพคุณกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่าน

บทกลอนเล่าเรื่องของหวังจื่อ (王質) ชาวตัดไม้ที่เดินป่าไปเรื่อยๆ จนไปถึงเมฆลอย เห็นเซียนสององค์นั่งเล่นหมากรุก ดูจนลืมเวลา เมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องกลับบ้าน ด้ามขวานไม้แล้วผุไปหมดแล้ว แค่เจ็ดวันในภูเขา แต่โลกมนุษย์ผ่านไปพันปี เขาลงมาแล้วบ้านเก่าหาไม่เจอ คนรู้จักตายหมดแล้ว

เรื่องนี้สอนว่าเวลามีหลายชั้น ตอนเจ็บป่วยทุกวันรู้สึกยาวเหยียดเหมือนปี แต่พอหายดีแล้วมองกลับไป กลับรู้สึกเหมือนแค่ฝันเดียว คุณคงรู้สึกแบบนี้นะ ตอนที่ยังไม่สบายทุกอาการเล็กๆ ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ ตื่นขึ้นมาทีไรก็คิดว่าวันนี้จะดีขึ้นไหม แต่พอผ่านช่วงแย่สุดไปแล้ว ตอนนี้ก็เข้าสู่ระยะรอ

ร่างกายคุณกำลังซ่อมแซมตัวเองอยู่ แต่มันไม่เร็วเหมือนรีโมทกดเปลี่ยนช่อง บางคืนนอนหลับดี บางคืนก็ยังเหนื่อยง่าย อาหารบางมื้อหวานมาก บางมื้อจืดชืด เพื่อนๆ เริ่มคิดว่าคุณหายดีแล้ว แต่คุณรู้ว่ายังไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เหมือนหวังจื่อที่รู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนเดิมแล้ว แต่ต้องหาทางอยู่ในโลกที่เปลี่ยนไป

ใจเย็นๆ นะ ให้เวลาร่างกายทำงาน คิดซะว่าตัวเองกำลังดูเกมหมากรุกของเซียน อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรใหญ่ๆ สักเดือน ประมาณสิ้นเดือนหน้าค่อยมาดูว่าพลังกลับมาแค่ไหนแล้ว