白司馬被貶

อาการไม่ชัด ต้องรอให้ร่างกายพูดเอง

บทกลอนบอกว่า "เรือเทียบที่ซุนหยางในคืนพระจันทร์ เสียงพิพ่าบทเดียวกินใจคน คิดถึงกันคนละฟากฟ้า จะฝากใครไป ผมหงอกเร่งให้คนแก่ไปตามกาลเวลา" เรื่องนี้เล่าถึงไป๋จวี่อี้ (白居易) นักกลอนดังที่โดนลดตำแหน่งมาเป็นข้าหลวงเล็กที่เมืองห่างไกล คืนหนึ่งกำลังนั่งเรือฟังเสียงพิพ่า ก็นึกถึงความเศร้าโศกของตัวเอง ทั้งคนดีดพิพ่าทั้งเขาล้วนแต่เป็นคนที่ตกต่ำจากที่เคยรุ่งเรือง แต่ต้องอดทนรอเวลาที่เหมาะสม

สุขภาพของคุณตอนนี้เหมือนเรือลำนั้นที่แล่นอยู่กลางแม่น้ำ ไม่ได้ป่วยหนักแต่ก็ไม่ได้แข็งแรงสมบูรณ์ อาจจะเป็นอาการที่มาแล้วหายแล้วมาอีก หรือผลตรวจที่ยังไม่ชัดเจน ทำให้ใจลอย เหมือนฟังเสียงพิพ่ากลางคืน รู้ว่าเศร้าแต่บอกไม่ถูกว่าเศร้าเพราะอะไร บางทีร่างกายกำลังปรับตัว กำลังส่งสัญญาณให้คุณรู้ว่าต้องเปลี่ยนแปลงบางอย่าง แต่ยังไม่ถึงเวลาที่จะรู้ชัดว่าเปลี่ยนอะไรยังไง

หยุดไปหาหมอบ่อยเกินไปเถอะ ให้ร่างกายมีเวลาฟื้นฟูเอง แต่อย่าไปเพิกเฉยด้วย