白司馬被貶

ยังไม่ถึงเวลา ต้องอดทนรอจังหวะที่ใช่กว่านี้

บทกลอนวาดภาพ "เรือจอดปากแม่น้ำซิ่นหยาง ค่ำคืนจันทร์ส่อง เสียงพิณผาผึ้งดึงหัวใจให้โศกเศร้า ความคิดถึงกั้นสองแดน ใครจะไปส่งให้ ผมขาวค่อยๆ ขึ้นตรงหน้าผาก" นี่เป็นเรื่องของไป๋จวี่อี่ (白居易) กวีสามสิบเอ็ดที่เคยรุ่งเรืองในราชสำนัก แต่เจอเรื่องการเมืองจนโดนเนรเทศไปอยู่จังหวัดทุรกันดาร คืนหนึ่งเขาไปส่งแขกที่ท่าเรือ ได้ยินเสียงพิณผาผึ้งลอยมาจากเรือลำหนึ่ง พอถามดูปรากฏว่าสาวนักดนตรีที่ดีดพิณนั่นก็เป็นคนจากเมืองหลวงเหมือนกัน สมัยหนุ่มเธอดังฟ้าผ่า พอแก่แล้วแต่งกับพ่อค้าที่ไม่ค่อยกลับบ้าน เธอจึงต้องคอยคนเดียวบนเรือ

ไป๋จวี่อี่ฟังแล้วนึกถึงตัวเองที่ก็กำลังถูกเนรเทศเหมือนกัน สองคนต่างทราบดีว่าไม่ได้อยู่ในที่ที่ตัวเองอยากอยู่ คุยกันไปคุยกันมาจนน้ำตาไหล ไม่ใช่เศร้าแบบรุนแรง แต่เป็นความเศร้าแบบเหนื่อยๆ ที่สะสมมานาน เหมือนใครเอาผ้าคลุมชีวิตไว้ เห็นทุกอย่างแต่แตะไม่ถึง

คุณก็น่าจะรู้สึกแบบนี้นะ ไม่ใช่ว่าชีวิตแย่หรือเจอปัญหาใหญ่ แต่เป็นความรู้สึกอึดอัดที่บอกไม่ถูก มีคำพูดที่อยากจะพูดแต่รู้ว่าพูดแล้วคนฟังก็คงไม่เข้าใจ มีความฝันที่อยากทำแต่ดูเหมือนจังหวะยังไม่เหมาะ คุณอาจกำลังรออะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังรออะไร เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ผมขาวก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่สถานการณ์ยังคงเหมือนเดิม บางคืนคุณอาจจะนอนไม่หลับ นึกถึงตัวเองเมื่อก่อนที่เต็มไปด้วยความหวัง แล้วก็สงสัยว่าทำไมชีวิตถึงได้กลายมาเป็นแบบนี้

อย่าพยายามบังคับให้อะไรเกิดขึ้นตอนนี้เลย ให้เวลากับความรู้สึกที่กำลังสั่งสมอยู่ข้างใน บางทีสิ่งที่คุณรอคอยอาจกำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นโดยที่คุณยังไม่รู้ตัว