守株待兔

อย่าหลงอดีตแบบนี้นะ บทกลอนบอกว่า "兔兒久待意何如" กระต่ายรอนาน แต่รอเพื่ออะไรกัน? เรื่องนี้เล่าขานกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ มีชาวนาคนหนึ่งใน宋國 (ซ่งกั๋ว) กำลังไถนาอย่างสบายใจ ทันใดนั้นกระต่ายป่าวิ่งมากระแทกต้นไผ่จนตายคาที่ เขาเลยได้กินเนื้อกระต่ายฟรีๆ อร่อยจนลิ้นจี่ แต่หลังจากนั้นเขากลับโยนจอบทิ้ง นั่งคอยข้างต้นไผ่นั่นทุกวัน หวังว่ากระต่ายจะมากระแทกอีก นาไม่ไถ พืชผลเหี่ยวเฉา ชาวบ้านก็เอาเป็นเรื่องขำ คุณรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงได้ชื่อว่า "คนโง่" เพราะเขาไปเชื่อว่าเหตุบังเอิญจะกลายเป็นกฎธรรมชาติ

ดูเหมือนคุณจะกำลังทำเหมือนชาวนาคนนั้นอยู่ แหละ รอคนที่เดินออกไปกลับมา รอโอกาสที่ผ่านไปแล้วจะกลับมาอีกที รอว่าสิ่งที่เคยเกิดขึ้นครั้งหนึ่งจะเกิดซ้ำ มันเหนื่อยไหม นั่งรอแบบนี้ บางทีในใจก็รู้ว่าไม่น่าจะมีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็ยังมีความหวังเล็กๆ ว่าเผื่อวันนี้จะเป็นวันนั้น เผื่อคราวนี้จะได้เจอ ความจริงเวลาผ่านไปขนาดนี้ คุณเอาเวลาไปทำอย่างอื่นได้กี่เรื่องแล้ว แต่คุณยังเลือกที่จะนั่งรอ ยิ่งรอนาน ยิ่งยากที่จะลุกไป

หยุดรออดีตได้แล้ว เอาเวลาไปเตรียมอนาคตดีกว่า หาอะไรใหม่ๆ ทำ เรียนรู้สิ่งใหม่ หรือจะไปหาคนใหม่ก็ได้ กระต่ายที่กระแทกต้นไผ่มีแค่ตัวเดียว แต่กระต่ายในป่าใหญ่มีหลายแสนตัว