守株待兔

ยังไม่ถึงเวลา แต่ไม่ใช่รอเฉยๆ! บทกลอนของเซียมซีใบนี้เล่าเรื่องเกษตรกรคนหนึ่งที่เดินผ่านป่าแล้วเจอกระต่ายวิ่งชนต้นไผ่ตายเอง เขาเลยคิดว่า "เจ๋งดี ได้เนื้อฟรี" แต่แทนที่จะกลับไปทำนา เขาเอาแต่นั่งคอยข้างต้นไผ่นั่น วันแล้ววันเล่า หวังว่าจะมีกระต่ายมาโขกอีก "兔兒久待意何如 堪嘆愚人獨守株" แปลตรงๆ ว่า รอกระต่ายนานแล้วจะได้อะไรบ้าง คนโง่อย่างนี้แหละ นั่งเฝ้าแต่ต้นไผ่ ที่เหลือของบทกลอนก็จิกหนักไปหน่อย "算是無能令我笑 不須守舊自拘拘" ถือว่าไร้ความสามารถทำให้ขำ อย่าไปยึดติดแบบเก่าจนจำกัดตัวเอง

เรื่องสุขภาพของคุณเนี่ย เหมือนชาวนาคนนี้พอดี คุณเคยมีอาการดีขึ้นเองบ้างรึเปล่า เช่น ปวดหลังแล้วหายเอง หรือเป็นหวัดแล้วพอนอนพัก 2-3 วัน ก็หาย เลยคิดว่าครั้งหน้าก็ต้องหายเองแน่นอน แต่พอเจออาการใหม่หรืออาการเดิมที่รุนแรงกว่า กลับยังคิดแบบเดิม "รอไปก่อน มันต้องหายเอง" "ไม่ต้องไปหาหมอ ผ่านไปเองแหละ"

คนเราเนี่ยชอบตีกรอบจากประสบการณ์เดิม อย่างกระต่ายโขกต้นไผ่นั่นแหละ เกิดขึ้นครั้งหนึ่งแล้ว เราก็หวังให้เกิดขึ้นซ้ำ แต่ร่างกายมันไม่ได้ทำงานแบบนั้นนะ บางทีอาการที่หายเองได้คือของเล็กน้อย พอเป็นอะไรจริงจัง การรอก็เหมือนนั่งเฝ้าต้นไผ่ รอจนนาข้าวแห้งเหี่ยว

โดยเฉพาะถ้าคุณเป็นคนที่ไม่ชอบไปโรงพยาบาล หรือมีประสบการณ์ที่หมอเคยบอกว่า "ไม่เป็นอะไร กลับไปพักเอา" ตอนนี้ก็เลยคิดว่าทุกอาการต้องหายเองได้ แต่บางทีการไม่ทำอะไรเลย มันถึงเวลาต้องเปลี่ยนวิธีแล้วมั้ย เซียมซีนี้ไม่ใช่ลางร้าย แต่เตือนให้หยุดนั่งรอ

ลองเริ่มจากสิ่งเล็กๆ ที่ทำได้ง่าย เช่น ถ้าปวดหลังบ่อยก็ไปนวดสัก 2-3 ครั้งดู ถ้าเป็นหวัดบ่อยก็เสริมวิตามินซี หรือถ้าอาการแปลกใหม่ที่ไม่เคยเป็น ก็อย่ารอให้มันแย่ลง ไปพบแพทย์เลยดีกว่า อย่าเป็นเหมือนชาวนาที่ทิ้งนาไปนั่งรอกระต่ายจนหิวโหยนะครับ