守株待兔

ยึดติดกับแผนเดิมไปแล้วหรือยัง? บทกลอนเล่าว่า "兔兒久待意何如" กระต่ายรอมานานแล้ว คิดยังไงอยู่เนี่ย "堪嘆愚人獨守株" น่าเศร้าใจชาวนาคนนี้ นั่งเฝ้าตอไผ่คนเดียว "算是無能令我笑" แบบนี้ไร้ความสามารถจนน่าขำ "不須守舊自拘拘" ไม่ต้องยึดติดแนวเก่าจนเป็นกรรม

เรื่องนี้มาจากฮั่นเฟยจื่อ (韓非子) นักปรัชญาสมัยโบราณที่ชอบเล่านิทานตีสอนคน เล่าว่าชาวนาคนหนึ่งไปทำนา เจอกระต่ายวิ่งมาชนตอไผ่ตายเอง เขาดีใจมากเก็บไปกิน พอรู้รสชาติแล้ว เขาเลยคิดว่า "เฮ้ย งานดีแฮะ ทำไมต้องเหน็ดเหนื่อยปลูกข้าว" ทิ้งจอบเสียมเฉยเลย นั่งเฝ้าตอไผ่ต้นนั้นทุกวันรอกระต่ายตัวต่อไป ไร่นาก็รกร้าง ข้าวของก็หมด แต่เขาไม่ยอมลุกไปไหน นั่งเฝ้าตอไผ่นั่นแหละ

เคยรู้สึกแบบนี้ไหม? เจอวิธีเรียนหนึ่งที่เคยทำให้สอบผ่าน แล้วเลยใช้แต่วิธีนั้นตลอดไป ถึงตอนที่มันไม่ได้ผลแล้วยังไม่ยอมเปลี่ยน หรือไม่ก็เคยได้คะแนนดีจากการท่องแบบฝึกหัดเล่มใดเล่มหนึ่ง ตอนนี้เนื้อหายากขึ้นแต่ยังเลือกที่จะท่องแบบฝึกหัดต่อไป แทนที่จะลองวิธีอื่น บางทีอาจจะไปเรียนพิเศษที่ไหน คิดว่าได้ "สูตรลับ" แล้วไม่ต้องทำอย่างอื่น

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่วิธีเรียนเก่าจะดีหรือไม่ดี ปัญหาอยู่ที่คุณทำให้ตัวเองติดกรงไปแล้ว หลักสูตรเปลี่ยน สื่อการสอนเปลี่ยน วิธีการสอบเปลี่ยน แต่คุณยังใช้กลยุทธ์ชุดเดิม เหมือนชาวนาที่รอกระต่ายมาชนตอไผ่ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าครั้งแรกมันบังเอิญ

คุณกลัวเปลี่ยนเพราะเสียดายเวลาที่ลงทุนไปแล้ว หรือเพราะกลัววิธีใหม่จะไม่เวิร์ค อย่างน้อยวิธีเก่ายังคุ้นเคย มีความมั่นคงในใจบ้าง แต่ความมั่นคงแบบนี้เป็นความมั่นคงหลอกนะ เหมือนชาวนาที่มั่นคงว่าจะมีกระต่ายมาให้อีก

ลองดูว่าการเรียนวิชาไหนที่คุณใช้วิธีเดิมๆ มานานแล้วแต่คะแนนไม่ขึ้น นั่นคือตอไผ่ของคุณเอง