女媧氏

รอ แต่ไม่ใช่รอเฉยๆ นะ

บทกวีบอกว่า "功勤一簣可成山" ทำงานขยันขันแข็ง แม้แต่ดินสักกระบอก ก็พอกองเป็นภูเขาได้ "由少而多莫憚煩" เริ่มจากน้อยแล้วค่อยๆ ทวีมากขึ้น อย่าไปกลัวความยุ่งยาก "作事畏辛今汝畫" ถ้าทำอะไรแล้วกลัวลำบาก นั่นแหละที่จะกลายเป็นกรงขังตัวเอง "補天煉石亦無難" แม้กระทั่งหลอมหินเพื่อปะฟ้า ก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็น

เรื่องของ女媧 (นี่วหว่า) เทพธิดาที่ช่วยโลกไว้เนี่ย คนไทยอาจไม่ค่อยรู้จัก แต่ในตำนานจีนเธอดังมากเลย สมัยโบราณฟ้าแตกเป็นรู หินไฟเผาโลก น้อมใหญ่ท่วมแผ่นดิน เทพองค์อื่นๆ ต่างหนีหายหัวซุกหัวซุน แต่นี่วหว่าไม่ได้วิ่งหนี เธอเก็บหินสีต่างๆ มาหลายพันก้อน แล้วค่อยๆ หลอมทีละก้อน วันแล้ววันเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า พอหลอมเสร็จก็เอาขึ้นไปปะรูฟ้าทีละจุด จนกว่าฟ้าจะกลับมาเรียบเหมือนเดิม

สังเกตไหม เธอไม่ได้โบกไม้กายสิทธิ์แล้วฟ้าก็ปิดเอง เธอทำแบบนี้ ทีละนิด ทีละหน่อย ทีละก้อนหิน และที่สำคัญ เธอไม่รู้ว่าต้องหลอมหินอีกกี่ก้อนถึงจะเสร็จ แต่เธอก็ทำต่อไป

เรื่องเรียนของคุณก็เหมือนกันแหละ วันนี้อ่านหนังสือไปสองหน้า พรุ่งนี้ทำโจทย์ไปห้าข้อ ดูแล้วก้าวหน้าช้าจนอยากร้องไห้เลย แต่นี่แหละคือวิธีเดียวที่จะไปถึงเป้าหมายได้ คุณไม่ใช่คนโง่ คุณแค่เบื่อ เพราะมองไม่เห็นจุดจบ วันนี้เรียนเสร็จ พรุ่งนี้ก็ยังต้องเรียนต่อ เทอมนี้จบแล้ว เทอมหน้าก็ยังมีต่อ มันไม่มีวันจบจริงๆ หรอ

แต่จำไว้นะ ส่วนที่ว่า "作事畏辛今汝畫" ถ้าคุณกลัวความยากลำบาก คุณจะกลายเป็นคนที่วาดกรงขังตัวเอง ไม่ใช่ใครมาขังคุณ แต่คุณเองแหละที่บอกตัวเองว่า "ยากเกินไป ทำไม่ได้" แล้วก็หยุดอยู่ตรงนั้น

ลองเปลี่ยนมุมมองดูสิ อย่าไปคิดว่าต้องเรียนให้จบปริญญา แต่ให้คิดว่าวันนี้จะหลอมหินสักก้อนหนึ่ง พรุ่งนี้อีกก้อนหนึ่ง ไม่ต้องรู้ว่าต้องหลอมอีกกี่ก้อน แค่รู้ว่าวันนี้ทำได้แค่ก้อนเดียว แล้วก็ทำไป