女媧氏

งานเยอะ แต่ยังไม่เสร็จ นี่แหละปัญหาของคุณตอนนี้

บทกลอนว่า "功勤一簣可成山 由少而多莫憚煩" หมายถึงการเอาดินคลุกไป 一簣 หนึ่งกระบุง ๆ สุดท้ายก็เป็นภูเขาได้ เริ่มต้นด้วยเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ เพิ่มขึ้น อย่าเบื่อหน่ายกับความยุ่งยาก แต่ประโยคสำคัญอยู่หลังเนี่ย "作事畏辛今汝畫" กลัวลำบากแล้ววาดขอบเขตขึ้นมาเอง กีดขวางตัวเอง

เรื่องนี้พูดถึงนางนวา (女媧氏) เทพธิดาแม่มนุษย์ สมัยโบราณฟ้าแตกใหญ่ น้ำท่วมไฟไหม้ทั่วโลก คนตายหมดสิ้น แทนที่จะยอมแพ้ นางนวากลับไปเก็บหินห้าสีมาหลอมแล้วเอาไปอุดฟ้าที่แตก แต่จะเก็บหินกี่ก้อนรู้ไหม? สามหมื่นหกพันห้าร้อยเอ็ดก้อนเลย ใช้ไปสามหมื่นหกพันห้าร้อยก้อน เหลืออีกก้อนนึงก็เป็นหินในนิยายเรื่องดัง สำคัญตรงที่นางไม่ได้คิดจะแก้ปัญหาใหญ่ด้วยวิธีเดียว แต่ทำทีละก้อนทีละก้อน หลอมไปอุดไป หลอมไปอุดไป จนกว่าฟ้าจะปิด

ครอบครัวคุณตอนนี้คงเหมือนฟ้าที่แตกใหญ่นั่นเองนะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่ปัญหาเล็กปัญหาน้อยมันไม่จบไม่สิ้น วันนี้เรื่องนี้ พรุ่งนี้เรื่องนั้น แก้ไปแก้ไป ยังมีอีก เหมือนหลุมที่อุดไม่เต็มทีนะ คุณเริ่มสงสัยแล้วใช่ไหมว่าการทำแบบนี้มันจะได้ผลจริง ๆ ไหม ทำไปทำไป ครอบครัวก็ยังวุ่นวายอยู่ดี เงินก็ยังไม่พอ ลูกก็ยังดื้อ สามีภรรยาก็ยังไม่เข้าใจกัน

เซียมซีกลางเนี่ยไม่ได้หมายความว่าจะมีปาฏิหาริย์มาช่วยหรอกนะ แต่บอกว่าสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่มันถูกทางแล้ว เรื่องที่ยากที่สุดไม่ใช่ปัญหาครอบครัวเหล่านั้น แต่เป็นกรอบที่คุณวาดขึ้นมาเองว่า "ทำแค่นี้ได้อะไร" "ปรับปรุงไปก็ไม่เห็นดีขึ้น"

อย่าคาดหวังว่าจะมีจุดเปลี่ยนใหญ่ ๆ สักวันนึง ให้ทำต่อไปแบบนางนวา หินก้อนที่หนึ่งพันอาจไม่เห็นผล แต่ก้อนที่สามหมื่นหกพันนั่นแหละ จะเป็นก้อนสุดท้ายที่ทำให้ฟ้าปิดสนิท