女媧氏

ยังไม่ถึงเวลา แต่ไม่ได้แปลว่าไม่มีหวัง บทกลอนบอกว่า "功勤一簣可成山" หิ้วดินครั้งละกำเป็นๆ สุดท้ายก็สร้างภูเขาได้ "由少而多莫憚煩" จากน้อยไปมาก ไม่ต้องกลัวว่าจะเหนื่อย เรื่องนี้ฟังดูคุ้นไหม? เป็นเรื่องของเนื่องว่า (女媧氏) เทพธิดาที่ชื่อดังเรื่องปั้นคนจากดินแล้วเป่าลมให้มีชีวิต แต่งานใหญ่กว่านั้นคือตอนฟ้าแตกรู โลกกำลังจะแตกสลาย น้ำท่วม ไฟไหม้ สัตว์ร้ายระบาด ใครๆ ก็หนีกันหมด แต่เนื่องว่าไม่ได้หนี เธอเก็บหินห้าสีมาหลอม คิดดูสิ หินธรรมดาๆ ต้องเผาให้ร้อนพอ ผสมให้เหมาะ แล้วค่อยนำไปอุดรูบนฟ้า ทำแบบนี้เป็นหมื่นๆ ก้อน แต่เธอทำได้ เพราะไม่ได้มองว่า "ทำไมรูมันใหญ่จัง" แต่มองว่า "ก้อนต่อไปเอาหินอะไรดี"

ตรงนี้แหละที่คุณติดอยู่ มองเห็นแต่ภูเขาที่ต้องปีน เลยลืมไปว่าเดินก็ได้ คุณไม่ใช่ขาดความสามารถ แต่ขาดความอดทนกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ต้องทำซ้ำๆ ถ้าเป็นโครงการที่ทำแล้วผลออกทันที คุณทำได้ดี แต่พอเป็นเรื่องที่ต้องสะสม ต้องรอ ใจก็เริ่มหวั่น "ทำแล้วได้อะไร" "นานแค่ไหนจะเสร็จ" จิตใจเหนื่อยก่อนตัวเหนื่อย ที่จริงคุณรู้อยู่แก่ใจว่าต้องทำยังไง เหมือนที่เนื่องว่ารู้ว่าต้องหลอมหิน แต่สิ่งที่ทำให้หยุดไม่ใช่เพราะงานยาก แต่เพราะกลัวว่ามันจะยาก

เลิกนับว่าเหลืออีกกี่ขั้นตอน เริ่มนับว่าวันนี้ทำได้กี่ขั้นตอนแทน หินก้อนเดียวยังไม่อุดรูบนฟ้าได้หรอก แต่ถ้าไม่เริ่มหลอมก้อนแรก รูบนฟ้าก็จะอุดไม่ได้เลย