เซียมซีหว่องไทซินใบที่ 95女媧氏นางนู้ว่าหลอมหินซ่อมฟ้า

ยังไม่ถึงเวลา แต่ไม่ได้แปลว่าไม่มีหวัง บทกลอนบอกว่า "功勤一簣可成山" หิ้วดินครั้งละกำเป็นๆ สุดท้ายก็สร้างภูเขาได้ "由少而多莫憚煩" จากน้อยไปมาก ไม่ต้องกลัวว่าจะเหนื่อย เรื่องนี้ฟังดูคุ้นไหม? เป็นเรื่องของเนื่องว่า (女媧氏) เทพธิดาที่ชื่อดังเรื่องปั้นคนจากดินแล้วเป่าลมให้มีชีวิต แต่งานใหญ่กว่านั้นคือตอนฟ้าแตกรู โลกกำลังจะแตกสลาย น้ำท่วม ไฟไหม้ สัตว์ร้ายระบาด ใครๆ ก็หนีกันหมด แต่เนื่องว่าไม่ได้หนี เธอเก็บหินห้าสีมาหลอม คิดดูสิ หินธรรมดาๆ ต้องเผาให้ร้อนพอ ผสมให้เหมาะ แล้วค่อยนำไปอุดรูบนฟ้า ทำแบบนี้เป็นหมื่นๆ ก้อน แต่เธอทำได้ เพราะไม่ได้มองว่า "ทำไมรูมันใหญ่จัง" แต่มองว่า "ก้อนต่อไปเอาหินอะไรดี"