女媧氏

ยังไม่ถึงเวลา ยังต้องสะสมกันต่อไป บทกลอนว่า "功勤一簣可成山" หิ้วดินตะกร้าละตะกร้าจนกลายเป็นภูเขา เริ่มจากน้อยแล้วค่อยมาก ไม่ต้องหวั่นว่าจะเป็นงานหนัก การทำงานที่กลัวลำบากเหมือนกับวาดวงกลมขังตัวเอง แต่ถ้าหากตั้งใจจริงๆ แม้แต่การหลอมหินปะฟ้าก็ทำได้ นี่คือเรื่องเล่าของหนี่วว่า (女媧) เทพธิดาที่สร้างมนุษย์จากดินเหนียว ตอนแรกปั้นคนทีละคน แต่เพราะเหนื่อยเลยเปลี่ยนมาโยนโคลนให้กระจาย แต่งานใหญ่ที่สุดของเธอคือตอนที่ฟ้าแตก เทพองค์อื่นๆ แตกตื่น เธอคนเดียวเก็บหินห้าสีมาหลอม ปะฟ้าทีละชิ้น ทีละชิ้น จนครบ คนมักจำแต่เรื่องปะฟ้า แต่ลืมไปว่าก่อนปะ เธอต้องหลอมหินกี่ร้อยก้อน อดทนกี่คืนกี่วัน เรื่องความรักของคุณก็เหมือนกัน ไม่ใช่เรื่องแก้ไม่ได้ แต่คุณยังไม่ได้เริ่มหลอมหินจริงจริง มักจะรู้อยู่แล้วว่าต้องทำอะไร แต่กลับคิดว่างานพวกนี้มันเล็กน้อย น่าเบื่อ ไม่เห็นผลทันที เช่น รู้ว่าควรส่งข้อความถามไถ่ แต่คิดว่าส่งแล้วก็ไม่ได้ผล รู้ว่าควรคุยกันจริงจัง แต่คิดว่าคุยแล้วก็เหมือนเดิม รู้ว่าต้องเปลี่ยนนิสัยบางอย่าง แต่ทำไปสองสามวันไม่เห็นเปลี่ยน ก็เลิกเฉย คุณไม่ใช่ไม่รู้จักรัก แต่คุณเบื่อที่ความรักมันต้องใช้แรง ต้องใช้เวลา ไม่มีทางลัด หยุดหาเหตุผลแล้วเริ่มหลอมหินเถอะ ส่งข้อความหนึ่งข้อความ พูดดีหนึ่งประโยค เปลี่ยนนิสัยหนึ่งอย่าง แม้จะไม่เห็นผลในวันสองวัน