康順釣魚

รอใจให้เย็นก่อน เซียมซีใบนี้เรื่องของการรอ แต่ไม่ใช่รอแบบนิ่งๆ นะ บทกลอนว่า "憑欄晚眺倚南樓" คิดภาพคนยืนพิงราวตอนเย็น มองออกไปเห็นวิวสวยงามไกลๆ แต่ใจคิดถึงเรื่องอื่นอยู่ "一葉小舟頻下餌" เรือเล็กลำหนึ่งลอยน้ำ ชาวประมงคอยใส่เหยื่อเบ็ดเรื่อยๆ แต่ "漁翁釣得有魚無" จะได้ปลาหรือเปล่า ไม่มีใครรู้

เรื่องราวเล่าถึงก่ังซุ่น (康順) นักเรียนโบราณสมัยราชวงศ์หมิง เขาเรียนหนังสือมาตั้งแต่เด็ก ฝึกเขียนตัวอักษร ท่องบทกวี เตรียมตัวสอบข้าราชการ แต่สอบครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ผ่านสักที ในที่สุดเขาก็เบื่อชีวิตแบบนั้น เลิกสอบ ไปหาชีวิตใหม่ที่ริมแม่น้ำแทน ทุกวันตอนเย็นเขาจะมาตกปลาตรงนี้ คนที่เจอเขามักจะถามว่าได้ปลาเยอะไหม เขาจะยิ้มแล้วบอกว่า ปลาไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก สำคัญตรงที่ใจสงบ

การเรียนของคุณตอนนี้เหมือนก่ังซุ่นตอนยังสอบอยู่เลย นั่งโต๊ะวันละเป็นสิบชั่วโมง อ่านหนังสือเล่มแล้วเล่มเล่า ทำโจทย์ข้อแล้วข้อเล่า แต่พอถึงสอบ คะแนนก็ไม่ขึ้นสักที เหมือนนั่งตกปลาทั้งวัน แต่ตะกร้ายังว่างเปล่า บางทีคุณอาจเริ่มสงสัยตัวเองแล้วว่า วิธีนี้มันถูกต้องไหมเนี่ย ทำไมคนอื่นเขาเรียนแป๊บเดียวก็เข้าใจ แต่เราต้องใช้เวลานานขนาดนี้ ใจเริ่มลอยเหมือนเรือเล็กในบทกลอน แกว่งไปแกว่งมาตามสายลม

แต่เซียมซีใบนี้ไม่ได้บอกให้หยุดเรียนนะ มันบอกให้เปลี่ยนวิธีคิดแทน ก่ังซุ่นไม่ได้หยุดตกปลาเมื่อเขาได้ดาษดื่นแล้ว เขาตกต่อ แต่เป็นแบบใหม่ ไม่ได้ตกเพื่อปลา แต่ตกเพื่อความสงบใจ คุณก็เหมือนกัน อาจจะได้เวลาหยุดเรียนเพื่อคะแนน แต่เรียนเพื่อความรู้แทน หยุดกังวลว่าเมื่อไหร่จะสอบผ่าน แต่สนใจแทนว่าวันนี้เข้าใจอะไรใหม่บ้าง

ลองเปลี่ยนจากการ "หย่อนเบ็ด" ทุกนาทีแบบชาวประมงในเรื่อง เป็นการ "วางเบ็ด" แล้วปล่อยวาง นั่งรอด้วยใจเย็นๆ แทน มองเรื่องเรียนเป็นการปลูกต้นไผ่ดีกว่า เพาะไว้วันนี้ ไม่ต้องหวังจะเห็นยอดโผล่พรุ่งนี้