康順釣魚

งานไม่ได้หายไปไหน แต่ยังไม่มาถึงเหมือนกัน

บทกลอนหว่องไทซินวาดภาพให้เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนพิงราวระเบียงตึกสูง มองลงไปเห็นแม่น้ำข้างล่างสวยงาม มีเรือลำเล็กๆ เหมือนใบไผ่ลอยเอาเอียง ชาวประมงบนเรือนั่นขยันปลิ้นเหยื่อลงน้ำตลอดเวลา แต่จะได้ปลาขึ้นมาหรือเปล่าก็ไม่มีใครรู้ นี่คือเรื่องของคางชุน (康順) ชาวประมงผู้อดทนที่ใช้เบ็ดตกปลาแทนการใช้แหสาว เขารู้ดีว่าการตกปลาด้วยเบ็ดช้ากว่าการสาวปลาด้วยแห แต่ความอดทนทำให้เขาได้ปลาใหญ่กว่า อย่างไรก็ตาม แม้คางชุนจะฝีมือดี บางวันก็ยังกลับมือเปล่า เพราะการตกปลาขึ้นอยู่กับจังหวะของธรรมชาติด้วย

งานการงานของคุณตอนนี้เหมือนการตกปลาของคางชุนแหละ คุณนั่งบนเรือเล็กๆ ที่ดูไม่มั่นคงเท่าไหร่ ปลิ้นเหยื่อลงไปในน้ำทุกวัน รอให้ปลาเข้ามากิน แต่ยังไม่รู้ว่าจะได้อะไรขึ้นมา ขณะที่เพื่อนร่วมงานคนอื่นอาจใช้วิธีการแบบสาวปลาด้วยแห ได้ผลลัพธ์ครั้งเดียวเยอะเลย ทำให้คุณเริ่มสงสัยว่าเหยื่อตัวเองถูกรสนิยมของปลาหรือเปล่า อาจเป็นโปรเจกต์ที่คุณเอาใจใส่มานาน หรือทักษะที่ฝึกฝนแต่ยังไม่เห็นผลตอบแทน หรือบางทีเป็นการสมัครงานใหม่ที่ยื่นใบสมัครไปแล้วก็รอข่าวอยู่อย่างนั้น

ความจริงคือ คุณเลือกเดินทางสายช้าแต่มั่นคง อย่าไปเปรียบเทียบตัเองกับคนที่ใช้วิธีเร็ว หยุดมองหาสัญญาณความสำเร็จทุกวัน กลับไปดูที่เหยื่อในเบ็ดตัวเองแทน ปรับปรุงให้ดีขึ้นทุกครั้งที่ปลิ้นลงไป