守株待兔

ยังไม่ถึงเวลานะ ต้องรอแต่ไม่ใช่รอเฉยๆ บทกวีบอกว่า "兔兒久待意何如" กระต่ายรอนานแค่ไหนแล้ว ยังจะทำอะไรได้อีก คำถามนี้แหลมคมดีเนอะ เรื่องมันมาจากสมัยโบราณ มีชาวนาคนหนึ่งไปไร่ข้าวเจอกระต่ายวิ่งเข้าชนต้นไผ่ตายเปล่าๆ ดีใจจนเอาไปต้มกิน อร่อยจัด เลยคิดว่าถ้ารอต่ออีก น่าจะมีกระต่ายมาชนตายให้อีก ก็เอาจอบโยนทิ้ง นั่งหลังไผ่รอทุกวัน ไร่ข้าวก็รกร้าง หิวก็หิวต่อ แต่กระต่ายไม่มาอีกเลย เรียกว่า "守株待兔" รอกระต่ายหลังไผ่นั่นแหละ ชาวบ้านเขาหัวเราะใส่ว่า ทำไมโง่จัง ไม่รู้ไปหาทางใหม่

ครอบครัวคุณตอนนี้ก็เหมือนชาวนาคนนั้นแหละ คุณรอให้คนในบ้านเปลี่ยนใจ รอให้พ่อแม่เข้าใจ รอให้ลูกเรื่อง รอให้ปัญหาคลี่คลายเอง เคยรู้สึกไหมว่าเหมือนกำลังนั่งรอหลังต้นไม้โดยไม่รู้ว่าต้องรออะไรกันแน่ บางครั้งการรอก็ดี แต่การรอแบบไม่ทำอะไรเลยมันไม่ใช่ทางออกนะ เหมือนจิ้งจกนอนตากแดดรอแมลงบิน มันต้องออกล่าด้วยสิ ไม่งั้นอดตาย บางทีคุณต้องเป็นฝ่ายเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลงเองแทนที่จะรอให้คนอื่นเปลี่ยน ห้องเก่าๆ ก็ทาสีใหม่ได้ การทำงานบ้านก็แบ่งกันใหม่ได้ วิธีคุยกันก็ปรับใหม่ได้

ลองเปลี่ยนจุดที่คุณ "นั่งรอ" ให้กลายเป็นจุดที่คุณ "ทำอะไรสักอย่าง" ดูมั้ย หยุดรอกระต่ายที่ไม่มาแล้วไปหากระต่ายตัวใหม่เอาเอง