守株待兔

อย่าแค่รอนะ กระต่ายไม่ชนต้นไผ่ซ้ำสองที ครั้ง

บทกลอนเล่าเรื่องเกษตรกรสมัยโบราณที่ไปทำนา แล้วเจอกระต่ายวิ่งมาชนต้นไม้ตาย เก็บมาเป็นอาหารฟรี เขาดีใจมาก คิดว่า "โห เจ๋งจัง เอาละคราวนี้!" แล้วก็หยุดทำนา มาแค่นั่งใต้ต้นไม้นั่นทุกวัน รอให้กระต่ายมาชนอีกสักตัว รอจนนาเก่า หิวจนซีดเซียว กระต่ายก็ไม่มาซักตัว คนทั้งประเทศเลยหัวเราะเยาะ เรียกเขาว่าเจ้าโง่ที่คอยแต่ของฟรี

"兔兒久待意何如" กระต่ายรออยู่ทำไม? "堪嘆愚人獨守株" น่าเศร้าใจที่คนโง่ยังไปยืนรอใต้ต้นไผ่เก่า "算是無能令我笑 不須守舊自拘拘" พระหว่องไทซินอ่านแล้วยังอดขำไม่ได้เลย ทำไมต้องไปเอาความเก่าเหล่านั้นมาผูกมัดตัวเองด้วย?

เรื่องความรักของคุณก็เหมือนชาวนาคนนี้แหละ อาจจะเคยมีช่วงหนึ่งที่โชคดีเหลือเกิน ได้เจอคนถูกใจแบบไม่คาดคิด แบบง่ายๆ ธรรมชาติ ไม่ต้องพยายาม แล้วคุณก็หลงคิดว่าครั้งต่อไปต้องเป็นแบบนั้นอีกแน่ๆ เลยนั่งรออยู่ในโซนเดิม ไปที่เดิม ทำแบบเดิม หวังว่าจะได้เจอคนใหม่แบบเดิมๆ หรือบางทีความรักเก่าจะกลับมา

คุณยังไปร้านกาแฟใบนั้นอยู่ไหม? ยังคิดว่าถ้าโพสต์รูปแบบเดิมเขาอาจจะมาแชทอีกครั้ง? ยังเชื่อว่าถ้านั่งรถไฟสายเดิม เวลาเดิม อาจจะได้เจอคนดีๆ แบบครั้งก่อน? หยุดแล้ว กระต่ายตัวนั้นมันไม่กลับมาชนต้นไผ่อีกแล้วนะ

"不須守舊自拘拘" ประโยคสุดท้ายบอกชัดเจน อย่าเอาเรื่องเก่ามาขัดขวางตัวเองเลย ความรักที่คุณรอมันอาจจะไม่มาจากทิศทางที่คุณคิดไว้ แทนที่จะนั่งรอใต้ต้นไผ่ต้นเดิม ลองไปเดินหาป่าใหม่ดูสิ