白司馬被貶

ห่างกันแล้วจะทำไง หัวใจยังคิดถึงอยู่

บทกวีใบนี้เล่าภาพสวยแต่เศร้า เรือลอยน้ำกลางคืนจันทร์เต็มดวงที่เมืองซวิ่นหยาง เสียงพิณผาผึ้งดีดขึ้นทำเอาคนฟังน้ำตาจะไหล คิดถึงกันสองที่สองทาง แต่จะฝากใครไปบอกความในใจ ผมขาวขึ้นเรื่อยๆ เพราะความคิดคิดถึงนี่เอง

เรื่องนี้เล่าถึงไป๋จูอี้ (白居易) กวีผู้ยิ่งใหญ่ที่โดนแซงค์จากราชสำนัก เหตุผลก็คือเขียนบทกวีวิจารณ์รัฐบาลจนเจ้าข้าราชการใจร้าย ข่มขู่ให้เขาต้องไปอยู่เมืองเล็กๆ ริมแม่น้ำ คืนหนึ่งเขานั่งอยู่ริمฝั่งเศร้าใจ ได้ยินเสียงพิณผาผึ้งดังมาจากเรือลำหนึ่ง พอไปคุยกับหญิงที่ดีดพิณ ปรากฏว่าเธอเคยเป็นนักร้องมีชื่อในเมืองหลวง แต่อายุมากแล้วเสื่อมสีเสื่อมวรรณ เลยมาแต่งงานกับพ่อค้า แต่สามีก็มักทิ้งเธอไว้คนเดียวบนเรือไปทำธุรกิจ เธอกับไป๋จูอี้ต่างคนต่างเข้าใจความเหงาของกัน เลยเกิดประโยคเด็ดว่า "เป็นคนร่วงหล่นใต้หล้าฟ้าเดียวกัน เจอกันครั้งนี้จะรู้จักกันมาก่อนหรือไม่ก็ได้แล้ว"

คุณกำลงเจอสถานการณ์แบบนี้ใช่ไหม มีคนที่เข้าใจกันดี แต่กลับไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ บางทีเป็นเพราะระยะทางที่ไกลเกินไป บางทีเป็นเพราะสถานการณ์ที่ไม่อำนวย หรือบางทีก็เป็นเพราะจังหวะเวลาที่ไม่เหมาะสม ความรู้สึกมีจริง แต่การจะเป็นคู่กันนั้นดูจะยากเหลือเกิน คืนนี้คิดถึง เช้าพรุ่งนี้ก็ยังคิดอยู่ แต่ไม่รู้จะทำอะไรให้มันเปลี่ยนแปลงได้ เหมือนฟังเพลงเศร้าๆ แล้วคิดถึงคนไกลตัว รู้ว่าเขาอาจคิดถึงเราเหมือนกัน แต่ก็ไม่มีทางติดต่อหากัน

อย่าพยายามบังคับเหตุการณ์ในตอนนี้เลย ให้เวลาผ่านไปก่อน ถ้าจริงๆ แล้วมันเป็นเรื่องของเวลาหรือสถานการณ์ สิ่งเหล่านั้นจะค่อยๆ เปลี่ยนไป