白司馬被貶

ใจหนักค่ะ บ้านเหงาแบบนี้ เรื่องของไป๋ซื่อหม่า (白司馬) หรือไป๋จี่อี๋ (白居易) นักกวีโบราณที่ถูกโกรธาเนรเทศไปอยู่ในที่ห่างไกล คืนหนึ่งเขานั่งบนเรือกลางแม่น้ำซวิ่นหยาง พระจันทร์เต็มดวงส่องแสงเงินส่าย แล้วก็ได้ยินเสียงพิณ琵琶ดังมาจากไกล เสียงนั้นเศร้าโศกแต่ไพเราะ บทกวีเซียมซีใบนี้บรรยายภาพนั้น 'เรือเทียบท่าใต้แสงจันทร์ เสียงพิณเพียงบทเดียวก็ซึ้งใจไปหมด คิดถึงคนไกลแต่จะฝากใครได้ เสียงเพลงนั้นทำให้ขมับขาวไปเปล่าๆ' นักกวีเศร้าใจ และหญิงชาวพ่อค้าที่เล่นพิณก็เศร้าใจ สองคนคนละทิศคนละทาง แต่ในคืนนั้นเข้าใจใจกันผ่านเสียงดนตรี ทั้งคู่ล้วนเป็นคนที่ต้องลำบากไปทั่วโลก

บ้านของคุณตอนนี้คงเหมือนแม่น้ำซวิ่นหยางคืนนั้นแหละนะ เงียบเหงา แม้จะมีคนอยู่ใกล้กัน แต่ใจห่างไกลเหลือเกิน อาจจะเป็นเพราะมีคนต้องไปทำงานต่างจังหวัด หรือลูกโตแล้วแต่ละคนก็มีชีวิตของตัเอง กินข้าวด้วยกันแต่ไม่ค่อยได้คุยกัน หรือบางทีคุณเองก็รู้สึกเหมือนนักกวีในเซียมซี - อยู่ในบ้านของตัวเองแต่รู้สึกเหมือนคนพลัดถิ่น พูดไปก็ไม่มีใครเข้าใจ เศร้าไปก็ไม่มีใครรู้ เด็กๆ อาจจะเปิดเพลงในห้องตัวเอง พ่อแม่ก็เปิดทีวีดูข่าว บ้านมีเสียงแต่ไม่มีคำพูดที่มาจากใจ อยู่กันแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ใช่ไหมเนี่ย

คืนนี้ลองปิดทีวี ปิดมือถือ นั่งคุยกันในห้องรับแขก ถามกันตรงๆ ว่าแต่ละคนเป็นไงบ้าง ไม่ต้องแก้ปัญหาใหญ่โต แค่นั่งฟังกันก่อนก็พอ