白司馬被貶

ยังไม่ถึงเวลานะ ใจสั่นบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

บทกลอนเล่าเรื่องเศร้าๆ เรือจอดที่ตลิ่งซีนหยาง คืนจันทร์เต็มดวง เสียงพิณพาใจคนฟังซึ้งไปหมด คิดถึงคนไกล แต่ไม่มีใครช่วยส่งข่าว เผลอไปส่องกระจก ขนเผ้าขาวโผล่เต็มหัวเลย นี่คือเรื่องของไป๋จวี่อี (白居易) ท่านกวีใหญ่แห่งราชวงศ์ถัง ที่ถูกเนรเทศไปจังหวัดเจียงโจว

ไป๋จวี่อีคนนี้เก่งจริงๆ นะ เขียนกลอน "เพลงรักนิรันดร์" (長恨歌) ดังไปทั่วจีน แต่เพราะเขาไปวิจารณ์การทุจริตของเจ้านาย เลยโดนใส่ความโยกไปทำงานที่ห่างไกล คืนหนึ่งเขานั่งเรืออยู่ริมแม่น้ำแยงซี ได้ยินเสียงพิณเศร้าโศกจากเรือข้างเคียง เป็นนางดนตรีที่เคยดังในเมืองหลวง แต่ตอนนี้ต้องมาเร่ร่อนขายเสียงตามริมน้ำ เขาฟังแล้วใจซาบซึ้ง เหมือนเจอคนที่เข้าใจความเจ็บปวดแบบเดียวกัน จนเขียนบทกลองยิ่งใหญ่ "เพลงพิณ" (琵琶行) ออกมาได้

เรื่องเรียนของคุณตอนนี้ก็เหมือนไป๋จวี่อีตอนโดนเนรเทศนั่นแหละ คุณมีความรู้มีความสามารถ แต่ดวงดันไม่เข้าข้าง อาจจะเป็นเพราะเจอครูที่ไม่เข้าใจวิธีคิดของคุณ หรือสอบแล้วคะแนนออกมาไม่เป็นไปตามที่ตั้งใจไว้ บางทีคุณอาจรู้สึกว่าเพื่อนที่อ่านหนังสือไม่เท่าคุณกลับได้เกรดดีกว่า หรือความพยายามเหนื่อยนี้ดูเหมือนไม่คุ้มค่า มันทำให้รู้สึกหงุดหงิดแบบไป๋จวี่อีที่ต้องไปอยู่ที่ห่างไกล ทั้งๆ ที่ตัวเองเก่งจริง

แต่รู้ไหม ช่วงที่ไป๋จวี่อีต้องไปอยู่เจียงโจวนั่นแหละ กลับเป็นช่วงที่เขาเขียนบทกลองเยี่ยมที่สุดในชีวิต เพราะเขาได้มีเวลานั่งสังเกต ได้เจออะไรใหม่ๆ ได้เข้าใจชีวิตลึกกว่าเดิม

อย่าเพิ่งรีบร้อนกับผลลัพธ์ เอาใจใส่กับกระบวนการเรียนรู้ให้มากกว่าเดิมสักหน่อย คะแนนที่ไม่ได้ตามใจตอนนี้ไม่ได้หมายความว่าคุณไม่เก่งนะ