白司馬被貶

อดกลั้นเหมือนไผท่าต้องหักเป็นโบ หัวข้ออาชีพนี้หว่องไทซินบอกตรงๆ ว่าขณะนี้คุณแทบจะเหมือนกับปักไหจวี (白居易) นักกวีซึ่งถูกกษัตริย์เนรเทศไปเมืองชายแดน ทั้งๆ ที่ตัวเขาเป็นคนเก่งและดีแท้ๆ บทกลอนเล่าว่า เรือจอดกับแม่น้ำซวินหยาง ใต้แสงจันทร์เต็มดวงในค่ำคืน เสียงพิณผ่าส่องใจเขาให้หดหู่ แต่จะฝากความคิดถึงไปยังฝั่งไหนดี หิมะขาวเหมือนบีบให้ผมหงอกก่อนวัย\n\nตอนที่ปักไหจวีโดนผลัดไปไกล เขานั่งเรือบนแม่น้ำแล้วได้ยินหญิงสาวเล่นพิณผ่า นางเล่าชีวิตว่าเคยมีบุญมีบารมีแต่ตอนนี้สามีเป็นพ่อค้าจึงต้องย้ายมาอยู่ที่ห่างไกลแบบนี้ ปักไหจวีเลยรู้สึกว่า เราเป็นเหมือนกันนะ นางเอ๋ย ทั้งคู่ล้วนเป็นคนตกต่ำในโลกนี้ แล้วก็เขียนบทกวีที่มีชื่อมาพันปี เขาเก่งจริง แต่เพราะวิจารณ์นโยบายของจักรพรรดิ์ที่ผิด ถูกส่งไปเป็นข้าราชการเล็กๆ ไกลจากเมืองหลวง ไม่ได้ตาย ไม่ได้หมดตัว แต่ใจเสียเพราะความฝันไปไม่ถึง\n\nงานของคุณตอนนี้คงรู้สึกแบบนี้ใช่ไหม?