王質遇仙

ยังไม่ถึงเวลานะ แต่ไม่ใช่เพราะดวงไม่ดี ในบทกลอนเล่าว่า "採樵不意到雲巔 閒看敲棋二老仙" นักตัดไม้เข้าไปในป่าลึก เจอเซียนสองคนเล่นหมากรุก ดูจนลิงลืมกิ่งไผ่ "柯爛也思歸故里 山中七日世千年" ด้ามขวานผุกร่อนหมดแล้วถึงนึกจะกลับบ้าน แต่บนภูเขาเจ็ดวัน โลกมนุษย์ผ่านไปแล้วพันปี นี่คือเรื่องของหวังจื่อ (王質) ชายตัดไม้ที่หลงทางเข้าไปในโลกเซียน ดูหมากรุกจนหลุดออกจากกาลเวลา คิดว่าแค่นั่งดูชั่วโมงสองชั่วโมง ใครจะรู้ว่าโลกข้างนอกเปลี่ยนไปหมดแล้ว

คุณกำลังเป็นเหมือนหวังจื่อใช่ไหม นั่งดูอะไรบางอย่างอยู่ คิดว่าตัวเองควบคุมเวลาได้ แต่จริงๆ แล้วเวลากำลังไหลผ่านไปโดยที่คุณไม่ทันสังเกต อาจจะเป็นงานที่ทำซ้ำๆ จนกลายเป็นเครื่องจักร หรือความสัมพันธ์ที่เดินไปตามนิสัยเดิมๆ จนลืมมองคนข้างๆ หรือฝันที่เก็บไว้ในใจนานมากจนไม่รู้ว่าตัวเองยังอยากทำจริงๆ รึเปล่า เวลามันไม่หยุดรอใครหรอกนะ ขณะที่คุณคิดว่ากำลังพิจารณาตัวเลือก โอกาสแท้ๆ อาจจะลื่นไหลผ่านมือไปแล้ว แบบเดียวกับที่หวังจื่อคิดว่าแค่ดูหมากครู่เดียว แต่โลกเปลี่ยนไปแสนปี

หยุดดูแล้วลุกขึ้นทำอะไรสักอย่างเถอะ ไม่ต้องใหญ่โต แค่ก้าวเล็กๆ ออกจากรูทีนเดิม เปลี่ยนเส้นทางไปทำงาน คุยกับคนที่นานๆ จะคุยสักครั้ง หรือลองทำในสิ่งที่เลิกทำไปนานแล้วดูสิ