王質遇仙

เวลาผิดแปลกกัน คุณกับครอบครัวเหมือนอยู่คนละโลก บทกลอนใบนี้เล่าเรื่องเจ้าหว่างจื่อ (王質) ชาวตัดฟืนที่เดินขึ้นเขาไปตัดฟืนเหมือนทุกวัน แต่วันนี้เดินเผลอๆ ไปถึงยอดเขาที่มีหมอกปกคลุม เจอเซียนสองคนกำลังเล่นหมากล้อม นั่งดูด้วยความเคลิ้ม พอเกมจบมองลงมาดูด้ามขวานตัวเองแล้วตกใจ - ด้ามขวานเน่าผุไปหมดแล้ว ที่ในภูเขาเพียงเจ็ดวัน โลกมนุษย์ผ่านไปพันปี เรื่องนี้ไม่ใช่เล่าให้ฟังว่าเซียนเก่งแค่ไหน แต่เล่าเรื่อง 'เวลา' ที่ไหลไปคนละจังหวะ เจ้าหว่างจื่อไม่ได้ตั้งใจจะเจอเซียน แค่ไปตัดฟืนเหมือนเคย แต่พอจมอยู่กับสิ่งที่น่าสนใจ เวลาก็ลื่นไปโดยไม่รู้ตัว กลับบ้านไปคนที่รู้จักหายหมด ถนนที่คุ้นตาเปลี่ยนไป แม้แต่ราชวงศ์ยังเปลี่ยนไปแล้วหลายสมัย

ครอบครัวของคุณตอนนี้ก็เหมือนเจ้าหว่างจื่อแหละ ทุกคนอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน แต่เหมือนอยู่ในโลกคนละใบ ลูกวัยรุ่นพูดภาษาที่พ่อแม่ไม่เข้าใจ พ่อแม่ยังคิดถึงเรื่องสมัยก่อน ส่วนคุณเองก็ติดอยู่กับงานจนไม่รู้ว่าในบ้านเปลี่ยนไปเยอะแค่ไหน บางทีคุณไม่ได้คุยกับพ่อแม่นานจนคิดว่าเขายังเป็นแบบเก่า แต่จริงๆ เขาก็เปลี่ยนไปแล้ว หรือลูกที่คิดว่ายังเล็ก แต่วันดีคืนดีเขาโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่โดยที่เราไม่ทัน บ้างก็อาจจะกลับกัน เวลาที่คุณพยายามเข้าใจคนในบ้าน แต่พวกเขากลับรู้สึกว่าคุณเปลี่ยนไปจากเดิม

เซียมซีใบนี้บอกว่าสถานการณ์ครอบครัวตอนนี้ 'ไม่มีอะไรน่าดีใจพิเศษ แต่ก็ไม่มีอุปสรรคใหญ่โต' แปลง่ายๆ คือธรรมดาไป เรียบๆ ไม่มีดราม่าอะไร แต่ก็ไม่มีความอบอุ่นสนิทสนมแบบที่อยากได้ด้วย อาจจะมีบ้างแต่ไม่ชัดเจน เหมือนทุกคนแยกไปอยู่ในเขตเวลาของตัวเอง การจะให้ครอบครัวกลับมาใกล้ชิดกันอีกครั้งต้องใช้เวลา ไม่ใช่เรื่องที่แก้ไขได้ในวันสองวัน

หาเวลาคุยกับคนในบ้านทีละคนเป็นระยะๆ อย่าพยายามเก็บทุกเรื่องมาคุยครั้งเดียว ใช้เวลาฟังมากกว่าพูด แล้วอย่าคาดหวังว่าจะเข้าใจกันทันทีนะ