王質遇仙

ยังไม่ถึงเวลานะ เวลาคุณกับเวลาโลกมันเดินไม่ตรงกัน

บทกลอนเล่าว่า "採樵不意到雲巔 閒看敲棋二老仙" คนตัดฟืนเดินไปเดินมาจนไปถึงยอดเขาโดยไม่ตั้งใจ แล้วเจอนางฟ้าสองคนเล่นหมากรุก เขาดูจนลืมตัว "柯爛也思歸故里 山中七日世千年" พอนึกขึ้นได้ว่าต้องกลับบ้าน ด้ามขวานเน่าเปื่อยหมดแล้ว อยู่ในป่าแค่เจ็ดวัน แต่โลกข้างนอกผ่านไปเป็นพันปี นี่คือเรื่องของหวังจิ้ว (王質) คนตัดไม้สมัยราชวงศ์จิ้น เขาขึ้นเขาไปหาฟืนตามปกติ แล้วเดินหลงไปเจอเซียนสองคนเล่นหมากรุก หวังจิ้วนั่งดูจนลืมเวลา เซียนให้ผลไม้แปลกๆ กิน รสชาติหวานไม่เหมือนอะไรที่เคยลิ้ม พอเบื่อแล้วจึงลุกขึ้นจะกลับ แต่ด้ามขวานผุพังจนใช้ไม่ได้ เขาเดินลงเขามา บ้านเกิดเมืองนอนเปลี่ยนไปหมด คนที่จำได้ตายหมดแล้ว หลานเหลนก็ไม่รู้จัก

คุณรู้สึกแบบนี้ไหม ตัวเองทำงานหนัก มุ่งมั่นกับสิ่งที่ชอบ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาดู คนรอบข้างเดินไปไกลแล้ว เพื่อนร่วมรุ่นเลื่อนตำแหน่งแล้ว คนที่เข้าใหม่กว่าได้โปรเจ็กต์ใหญ่แล้ว ส่วนคุณยังติดอยู่กับงานเดิมๆ เหมือนเวลาหยุดนิ่ง ไม่ใช่คุณไม่ดีหรือไม่พยายาม แต่จังหวะของคุณกับจังหวะของโลกมันคลาดเคลื่อนกัน คุณอาจกำลังพัฒนาทักษะลึกๆ ขณะที่ตลาดต้องการคนที่เร็วและยืดหยุ่น หรือคุณอาจกำลังโฟกัสกับรายละเอียดจนลืมดูภาพใหญ่ที่เปลี่ยนไป

ออกจากป่าเซียนซะ หยุดมองแต่งานในมือแล้วเงยหน้าขึ้นดูบรรยากาศรอบตัว คุยกับเพื่อนร่วมงาน สังเกตว่าบริษัทกำลังเน้นอะไร อุตสาหกรรมเดินไปทางไหน