孟嘗君

อีกนิดเดียวจะถึงจุดพีค แต่ตอนนี้ยังดูไม่เด่น

บทกลอนวาดภาพเม้งฉางจวิน (孟嘗君) เจ้าขุนนางโบราณที่เลี้ยงบริวารสามพันคน รวยมาก เหมือนมีทีมงานใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน แต่ที่น่าสนใจคือฟั่งซวิน (馮諼) หนึ่งในสามพันคนนั้น เขาไม่ได้มีพรสวรรค์พิเศษอะไร ถูกจัดให้อยู่ในกลุมข้าราชการชั้นล่าง กินข้าวไม่มีปลา เดินทางไม่มีรถ เขาเลยนั่งดีดดาบร้องเพลงบ่นเก้อ "ดาบเอ๋ย ดาบ กลับบ้านกันเถอะ ที่นี่มันไม่ใช่ที่ของเรา" คนอื่นอาจคิดว่าเขาจู้จี้ แต่เม้งฉางจวินฟังแล้วรู้เลยว่านี่ไม่ใช่คนธรรมดา เปลี่ยนมาให้ของดีที่สุดทันที

ฟั่งซวินนี่ไม่ใช่คนหยิ่ง แต่เขารู้ค่าตัวเอง เขาไม่ได้ไปโวยวายว่าตัวเองเก่งแค่ไหน แต่เขาแสดงออกว่า "สิ่งที่ได้รับตอนนี้ไม่เท่าท่าศักยภาพที่มี" นี่แหละเทคนิคของคนที่มีพรสวรรค์จริงๆ

คุณก็เหมือนฟั่งซวินนะครับ ตอนนี้อาจยังไม่ได้เกรดเทพๆ หรือไม่ได้รับการยกย่องเท่าที่ควร ในห้องเรียนดูเหมือนจะไม่ใช่คนที่เด่นที่สุด แต่ลึกๆ คุณรู้ว่าตัวเองมีอะไรบางอย่างที่พิเศษกว่า คือคุณรู้ค่าตัวเองถูกแล้ว แค่ช่วงเวลานี้ยังไม่ใช่จังหวะที่จะโชว์สกิลออกมาเต็มที่

เรียนต่อไปตามปกติ แต่อย่าเงียบเฉยในชั้น ลองเปิดประเด็นคำถามหรือแสดงความคิดเห็นที่แตกต่างบ้าง ไม่ต้องไปแข่งขันเป็นเด็กเก่งหมายเลขหนึ่ง แต่ให้เป็นคนที่มีจุดยืนและความคิดที่น่าสนใจ