丁山射雁

ใจหายใจคืนได้แล้ว แต่ยังไม่ใช่เวลาดีใจเต็มที่

บทกลอนวาดภาพฤดูใบไม้ร่วง "秋來征雁向南歸" ฝูงห่านป่าบินใต้หนีความหนาว ใบไผ่ใบไทรร่วงโรยอบอวลไปทั้งลาน เสียงตีผ้าจากหัวเมืองดังแว่วมา ใบเมเปิ้ลริมน้ำแดงเหมือนเปลวไฟ นี่คือภาพแห่งการเปลี่ยนผ่าน ไม่ใช่ฤดูร้อนที่ทุกอย่างเบิกบานแจ่มใส แต่ก็ยังไม่ใช่ฤดูหนาวที่ทุกอย่างตายเงียบ

เรื่องเล่าเก่าแก่พูดถึงติ่งซาน (丁山) นักรบสมัยราชวงศ์ถัง เก่งเรื่องธนู ยิงได้แม่น แต่ที่เขาดังนั้นไม่ใช่เพราะสงคราม ดังเพราะเรื่องรัก เขาหลงรักฝานลี่หัว (范梨花) นักรบหญิงที่เก่งกว่าเขา ผู้หญิงคนนี้จับเขาได้ปลดอาวุธได้ แต่ก็ไม่ยอมแต่งงานง่ายๆ ทดสอบมาทดสอบไป เข้าใจไหมคะ บางทีคนที่เราชอบนั้นไม่ใช่ไม่มีใจให้เรา แต่เขายังไม่พร้อมจะมอบใจ

คุณเองก็เหมือนติ่งซานตอนนั้นแหละ รู้ว่าเป้าหมายคืออะไร รู้ว่าใจเขาไม่ได้ปิดกั้นเราตายตัว แต่ระยะทางระหว่างสองหัวใจยังมีอยู่ เหมือนฝูงห่านที่กำลังเตรียมบินใต้ ยังไม่บินจริงๆ แต่ก็ไม่อยู่เฉยๆ อาจจะมีคนรอบข้างบอกให้เร่งรีบ หรือมีเสียงในใจเองที่อยากรู้ผลลัพธ์เดี๋ยวนี้เลย แต่จังหวะมันยังไม่มาเต็มที่ ใบไม้ยังแขวนอยู่บนกิ่ง ยังไม่ได้ร่วงลงดินหมด

อย่าไปเซ้าซี้ถามไปถามมา อย่าไปเอาเรื่องความรักมาคิดมากจนนอนไม่หลับ ให้เวลากับธรรมชาติของมัน ใช้เวลานี้เตรียมตัวเองให้พร้อมแทน