曾點言志

อยู่ได้แล้ว! บทกวีว่า "瑟希鏗爾尚留聲" เสียงพิณยังก้องอยู่ในอากาศ ใส่เสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิ เดินเล่นกับเพื่อนๆ กลับจากวังยู่ไต้ (舞雩台) พร้อมขับขานเพลง นี่คือเรื่องของเซิงเตี้ยน (曾點) ที่เขียนไว้ในลุนหยู่ เมื่อขงจื๊อถามลูกศิษย์ว่าอยากทำอะไรในชีวิต คนอื่นตอบเรื่องปกครองประเทศ วางแผนการทหาร แต่เซิงเตี้ยนกลับวาดภาพสวยๆ ว่าอยากใส่เสื้อผ้าใหม่ไปเที่ยวริมน้ำกับเพื่อน ฟังเพลง คุยกัน เดินกลับบ้านแบบไม่เร่งรีบ ขงจื๊อได้ยินแล้วถอนใจยาว "吾與點也" — ข้าเห็นด้วยกับเซิงเตี้ยนเอง!

ทำไมนักปราชญ์ใหญ่ถึงชอบคำตอบที่ฟังดูธรรมดาที่สุด? เพราะเซิงเตี้ยนเข้าใจแก่นแท้ของความสำเร็จ — ไม่ใช่การไต่เต้าหาชัย แต่เป็นการอยู่ได้อย่างสงบใจ งานก็ทำ แต่ยังมีเวลาฟังเสียงลมและเสียงเพลง เพื่อนพ้องก็มี ความทะเยอทะยานก็ไม่หด

คุณกำลังเข้าสู่จังหวะแบบเซิงเตี้ยนแล้วนะ อาชีพการงานไม่ใช่ยังคลานขึ้นเขา แต่เริ่มได้เดินเฉิดฉายแล้ว งานที่เคยคิดว่ายาก ตอนนี้รู้สึกว่าคุ้นมือขึ้น เป้าหมายที่เคยดูไกลลิบ ก็เริ่มมองเห็นทางชัดเจน อาจจะมีโปรเจกต์ใหญ่ที่คิดมานานใกล้จะเสร็จ หรือตำแหน่งที่เฝ้ารอกำลังจะเปิดขึ้น คุณเริ่มรู้สึกได้แล้วใช่ไหมว่าสิ่งที่อยากได้ไม่ได้ห่างไกลอย่างที่คิด

แต่ระวังนะ อย่าไปเผลอพลาดจุดสำคัญ เซิงเตี้ยนไม่ได้นั่งเฉยๆ รอให้ความสุขมาหา เขามี "春服" เสื้อผ้าที่เตรียมไว้ มี "朋友" คนที่คุยด้วยได้ มี "計畫" ว่าจะไปเที่ยวที่ไหน คุณก็เหมือนกัน ความสำเร็จที่กำลังมาถึงนี้ต้องมี "เสื้อผ้า" ของคุณเอง — ทักษะใหม่ที่ควรเรียน คนใหม่ที่ควรรู้จัก แผนใหม่ที่ควรทำ

หาเพื่อนร่วมงานที่คิดไปทางเดียวกันให้ได้สัก 2-3 คน ร่วมหัวร่วมหางทำโปรเจกต์ที่มันส์ๆ ไม่ต้องแก่งแย่งแต่อย่างเดียว