陶侃母留名萬載

มีเงินแต่ใจคิดจน เป็นโรคของคนรวย!

บทกลอนเล่าว่า "截髮迎賓否也貧" ตัดผมรับแขก ยากจนแค่ไหนก็ได้ เรื่องราวของนางเถาคั่น (陶侃母) แม่ของขุนพลดังในสมัยจิ้น บ้านยากจนจัดจึงจรด แต่พอลูกชายพาเพื่อนมาเยี่ยม กลางคืนฝนตกหิมะโปรย เธอก็ไม่มีอะไรเลี้ยงแขก ขนาดเสื่อนอนยังไม่มีให้นั่ง ทำยังไง? นางเถาคั่นเดินเข้าห้องหลัง หยิบมีดปาดผมยาวสวยที่เลี้ยงมาตลอดชีวิต ออกไปขายเอาเงินซื้อเหล้าเนื้อ ผมผู้หญิงสมัยนั้นเท่ากับศักดิ์ศรี ตัดแล้วหน้าตาเหมือนนักโทษ แต่เธอไม่ลังเล เพราะรู้ว่าเพื่อนลูกชายคืออนาคตของเขา!

คุณเป็นแบบนี้รึเปล่า? คิดมากเรื่องเงิน กังวลทุกค่าใช้จ่าย แม้ในบ้านมีเงินเก็บก้อนโต ลูกขออะไรก็ว่าแพง หลานถามจ่ายค่าเรียนก็บ่น ทั้งที่รู้ว่าเงินในบัญชียังพอใช้อีกหลายปี เหมือนนางเถาคั่นไหม? ยากจนจริงแต่รู้ว่าต้องลงทุน เธอไม่ได้ตัดผมเพื่อความฟุ่มเฟือย แต่เพื่ออนาคตลูก ครอบครัวจะเจริญต้องมีสายสัมพันธ์ดีๆ ต้องรู้จักให้ในจังหวะที่ถูก

ใช้เงินอย่างชาญฉลาดหน่อยเถอะ ที่บอกว่าลูกเรียนพิเศษแพง ค่าพาครอบครัวเที่ยวสิ้นเปลือง จริงแต่นี่คือการลงทุนแบบนางเถาคั่นนะ ให้เด็กมีความรู้ ให้ครอบครัวมีความสุข อย่าไปเก็บเงินจนลืมใช้