陶侃母留名萬載

ยากจนแต่ใจยังสูส่าย! บทกลอนเล่าว่า "截髮迎賓否也貧" ตัดผมต้อนรับแขก แม้ตัวจนแค่ไหนก็ไม่สำคัญ นี่เรื่องเก่าแก่ของแม่เถาคั่น (陶侃) สมัยราชวงศ์จิ้น ยากจนขนาดมีแต่หลังคากับผนัง แต่วันหนึ่งมีแขกมาเยือน ไม่มีอะไรเลี้ยง แม่เถาก็ตัดผมยาวขายซื้อเหล้า แถมยังฟันโต๊ะเก้าอี้ใส่เตาเพื่อให้แขกได้กินข้าวร้อนๆ คนอื่นอาจคิดว่าเกินไป แต่ผู้หญิงคนนี้เชื่อว่าการให้เกียรติคนอื่นสำคัญกว่าความยากลำบากตัวเอง ลูกชายเธอหลังจากนั้นก็กลายเป็นนายพลใหญ่ แต่ตอนที่แม่ตัดผม เขายังเป็นแค่หนุ่มจนๆ ที่ไม่มีใครรู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง

การเรียนของคุณตอนนี้ก็เหมือนสถานการณ์แม่เถาแหละ ไม่มีคอร์สเสริม ไม่มีติวเตอร์ ไม่มีหนังสือใหม่ๆ บางทีแม้แต่เน็ตบ้านยังเข้าไม่ค่อยดี เห็นเพื่อนคนอื่นครูเปี้ยนสอนพิเศษที่บ้าน เครื่องเขียนครบครัน แท็บเล็ตล่าสุด ขณะที่คุณต้องนั่งเขียนการบ้านด้วยปากกาเก่าๆ ใต้แสงหลอดไฟส้ม คำถามที่คุณถามตัวเองทุกคืนคือ "คุ้มไหมที่จะสู้ต่อไป" เมื่อดูเหมือนว่าทุกอย่างทำงานไม่เข้าข่าย เหนื่อยมากแต่ผลไม่ค่อยออก เหมือนปั่นจักรยานขึ้นเนินด้วยล้อแฟลตแต่ยังต้องแข่งกับคนขี่มอไซค์

จุดของเซียมซีใบนี้ไม่ใช่การบอกว่า "อดทนไว้แล้วจะรวย" แต่เป็นการย้ำเตือนว่า บางสิ่งมีค่าอยู่ในตัวมันเอง การที่คุณยังคงหาความรู้แม้สภาพแวดล้อมไม่เอื้อ การที่คุณยังเปิดหนังสือแม้เหนื่อยจากงานพาร์ทไทม์ การที่คุณยังไม่ยอมแพ้แม้เกรดไม่สวยเหมือนใคร สิ่งเหล่านี้สร้างคุณเป็นคนที่แข็งแกร่งในแบบที่คนที่ได้มาง่ายๆ จะไม่มีวันเข้าใจ ลองทำสิ่งเล็กๆ ที่อยู่ในกำลัง หาหนังสือมือสองราคาถูก ขอยืมจากห้องสมุด หรือไปอ่านฟรีที่ร้านหนังสือ อย่าปล่อยให้สภาพแวดล้อมเป็นข้ออ้างในการหยุดเรียนรู้