兩虎相爭

หนีกันเถอะ ก่อนจะทำร้ายกันจริงๆ

บทกลอนเล่าว่า "一窟難藏兩虎兒" หลุมเดียวไม่มีทางซุกเสือสองตัวได้หรอก พอลมหอบมา ต้องแยกไปคนละภูเขา แต่ละตัวเฝ้ารังของตัวเองไว้ ถึงจะไม่ต้องทำร้ายกัน ไม่งั้นเสียใจทีหลังก็สาย เรื่องราวโบราณบอกว่า เสือเป็นราชาแห่งป่า ภูเขาหนึ่งลูกมีเสือได้แค่ตัวเดียว ถ้าแย่งกันอยู่ในพื้นที่เดียว สู้กันจนตายทั้งคู่แน่ๆ มีเรื่องเล่าเก่าแก่ว่า เสือสองตัวที่เก่งพอๆ กัน พบกันในป่าลึก ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมถอย สู้กันสามวันสามคืน จนท้ายที่สุดทั้งคู่ได้แต่นอนแผ่นดินด้วยกัน นกกาแทนได้แต่มาเก็บซาก

คุณรู้ใช่ไหมว่าใครคือ "เสือตัวอื่น" ในชั้นเรียน คนที่เก่งพอๆ กับคุณ คนที่คุณแอบเปรียบเทียบคะแนนทุกครั้ง คนที่ทำให้คุณอดนอนเพราะกลัวจะแพ้ เวลาสอบออกมา คุณไม่ได้สนใจว่าตัวเองทำผิดตรงไหน แต่อยากรู้ว่าเขาได้กี่คะแนน อยากรู้ว่าเขาอ่านหนังสืออะไรถึงเก่งขนาดนี้ อยากรู้ว่าทำไมเขาถึงตอบได้เร็วกว่า แข่งขันแบบนี้มันเหนื่อยนะ ชนะแล้วก็กลัวครั้งหน้าจะแพ้ แพ้แล้วก็อดทนไม่ไหว คิดจะเลิกเรียนเลยบางทีก็มี

ถ้าพูดตรงๆคุณสองคนไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกันหรอก แค่หาทางเดินคนละสายเฉยๆ เขาเก่งวิทย์ คุณอาจเก่งภาษา เขาถนัดคณิต คุณอาจถนัดสังคม ไม่ต้องไปแย่งกันในสนามเดียว "ลม" ที่บทกลอนพูดถึงอาจจะเป็นการเปลี่ยนสาขา การเลือกเรียนต่างคณะ หรือแม้แต่การหาจุดเด่นของตัวเองที่ไม่ต้องไปชนกับใคร

หยุดจ้องดูเขา เริ่มจ้องดูตัวเองแทน หาสิ่งที่คุณชอบจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่อยากชนะเขา