蘇秦不第

ดวงติดหล่มนิดหน่อย แต่ไม่ใช่ติดตายนะ บทกลอนใบนี้เปรียบดังดวงจันทร์เต็มดวงแขวนอยู่กลางฟ้า แต่มีเมฆลอยมาบัง ทำให้แสงส่องไม่ออกมา เหมือนเพชรเก็บไว้ในกล่อง รอวันไหนจะได้เปิดให้คนเห็น คำถามคือต้องรอใครมาช่วยเป่าลมแรงๆ ให้เมฆกระจาย

เรื่องเล่าใบนี้เอาจากซูฉิน (蘇秦) นักการเมืองหนุ่มสมัยจีนโบราณ ตอนแรกเขาไปสอบข้าราชการแต่ตกสนเท่ห์ กลับบ้านมาพ่อแม่ไม่คุยด้วย เมียไม่ใส่ใจ น้องสะใภ้ไม่ยอมทำข้าวให้กิน รู้สึกอับอายขายหน้าเหลือเกิน เลยไปขังตัวอ่านหนังสืออยู่คนเดียว เอาเชือกผูกผมแขวนคานเพื่อไม่ให้งีบ เอาเข็มแทงขาตัวเองเวลาอ่านหนังสือจนง่วง ทำแบบนี้หลายปีจนในที่สุดก็ออกไปโน้มน้าวกษัตริย์หกประเทศให้รวมกันต่อต้านแผ่นดินฉิน กลายเป็นนายกรัฐมนตรีของหกประเทศในเวลาเดียวกัน

คุณเองก็เหมือนซูฉิน ร่างกายตอนนี้เหมือนโดนเมฆบัง มันไม่ได้หมายความว่าดวงจันทร์หายไป แค่ถูกปิดบังชั่วคราว อาการเหล่านี้ที่คุณรู้สึกไม่สบาย ปวดนี่ปวดนั่น หรือเหนื่อยง่ายกว่าเดิม มันเหมือนเมฆที่ลอยมาบังแสงจันทร์ ไม่ใช่เพราะร่างกายเสียหายถาวร ดวงของคุณบอกว่านี่เป็นแค่ช่วงเวลาที่ต้องอดทนหน่อย เหมือนซูฉินต้องอดทนอยู่ในบ้านหลายปี

สิ่งที่ขาดไปตอนนี้คือ "ลมแรง" ที่จะเป่าเมฆให้กระจาย สำหรับเรื่องสุขภาพ ลมแรงนี้อาจจะเป็นหมอที่ใช่ วิธีการรักษาที่ใช่ หรือแม้กระทั่งเวลาที่เหมาะสม เพราะร่างกายบางครั้งก็ต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูตัวเอง ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องไปทดลองวิธีรักษาแปลกๆ มากมาย

อย่าไปคิดว่าตัวเองป่วยหนัก เซียมซีใบนี้บอกชัดว่าเป็นแค่ "อุปสรรคเล็กน้อย" ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ซูฉินตอนล้มเหลวก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไร้ความสามารถ แค่ยังไม่ถึงจังหวะ ร่างกายคุณก็เหมือนกัน มีพลังในตัว แต่ตอนนี้ถูกบังไว้ รอให้ลมมาเป่าเมฆ

จริงๆ แล้วไปตรวจสุขภาพเชิงลึกหน่อยสิ อย่าแค่ทนไว้ เพราะ "ลมแรง" ที่ซูฉินรออาจจะอยู่ในรูปแบบของหมอที่เก่งจริง หรือการตรวจพบสาเหตุที่แท้จริงของอาการเหล่านี้