蘇秦不第

ยังไม่ถึงเวลาคุณนะ แต่อย่าหมดหวัง บทกวีเล่าภาพสวยๆ ดวงเดือนเหมือนกระจกส่องแสงกลางท้องฟ้า แต่มีเมฆเข้ามาปิดกั้นชั้นแล้วชั้นเล่า ดาบในฝักรอวันปลิวแสง ใครจะยืมลมแรงให้พัดเมฆให้หาย เรื่องของสู่ฉิน (蘇秦 ซูฉิน) นี่แหละที่ต้องเล่าให้ฟัง เพราะเขาเป็นตัวอย่างคนฉลาดแต่ดวงไม่ออก ยุคสมัยรบราชอาณาจักร เขาเที่ยวไปหาเจ้านายใหม่ทุกประเทศ แต่ไม่มีใครให้ตำแหน่ง กลับบ้านมาภรรยาไม่ยอมลงจากหลังทอผ้า แม่นางสะใภ้ไม่ทำกับข้าวให้ พ่อแม่ก็ไม่พูดด้วย เหมือนถือว่าเขาเป็นตัวอับโชค แต่สู่ฉินไม่ยอมแพ้ เก็บตัวไปอ่านหนังสือท่าไท่กง เอาไม้เสียบขาตัวเองเวลาง่วง แขวนเชือกผูกผมไว้กับคานเพื่อไม่ให้นอนหลับ ทรมานตัวเองขนาดนี้ก็เพื่อรอวันที่ใครสักคนจะเห็นคุณค่า สุดท้ายได้เป็นนายกรัฐมนตรี 6 ประเทศพร้อมกัน กลายเป็นคนทรงอิทธิพลที่สุดในยุคนั้น คุณตอนนี้คือดวงเดือนที่ถูกเมฆบัง แสงสว่างยังอยู่ แต่คนอื่นมองไม่เห็น อาจเป็นเพราะเวลายังไม่ถึง หรือคนรอบข้างยังไม่เข้าใจความสามารถที่แท้จริง อุปสรรคเหล่านี้ไม่ใช่ภูเขาหิน แต่เป็นเมฆที่ลอยไปลอยมา ทำให้รู้สึกหงุดหงิดเพราะคาดเดาไม่ได้ว่าจะหายเมื่อไหร่ เหมือนกำลังส่องแสงในขวดแก้วใส คนข้างนอกมองไม่เจอ ตัวเองก็ส่องออกไปไม่ได้ แต่จำไว้ว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่ดวงเดือน ปัญหาอยู่ที่เมฆเท่านั้นเอง การรออย่างสู่ฉินไม่ใช่แค่นั่งเฉยๆ หาความรู้เพิ่ม ฝึกฝนทักษะให้แกว่งขึ้น รอลมแรงที่จะพัดเมฆออกไป