蘇武牧羊

ยังไม่ถึงเวลา แต่ไม่ได้หมายความว่าให้ยอมแพ้

บทกวีสี่บรรทัดนี้เล่าเรื่องสู่อู่ (蘇武) ทูตราชสำนักฮั่นที่ถูกส่งไปเจรจากับชาวซง หูนู ใต้สีห์นู แต่เหตุเกิดข้องใจ เขาถูกกักตัวไว้ หนาวจัด อดอยาก ไม่มีใครเอาใจใส่ มีแต่ฝูงแกะเป็นเพื่อน อายุยี่สิบเก้าปีเต็ม! พวกซื่อหู่นูบอกเขาว่า "ถ้าแกะผู้ออกลูกได้ เจ้าถึงจะได้กลับบ้าน" เหมือนพูดว่าชาติหน้าเถอะนะ แกะผู้จะออกลูกได้ยังไง แต่สู่อู่ไม่ท้อ กิ้งก่าหิน มดค้นเก็บข้าว เขาก็ขุดตัวอ่างเมาส์ขึ้นมากิน หิวก็เกรียมหนังสัตว์ หวะก็เลียหิมะ ยื่นยงถือไม้เท้าผ้าไหมแดงของราชอาณาจักรไว้แน่น ถึงแม้ไหมจะขาดรุ่งริ่งจนเห็นแต่ไม้เปล่าก็ไม่ยอมทิ้ง

เคยรู้สึกแบบนี้ไหม? เหมือนอยู่บนทะเลสาบไบคาลเยือกแข็ง รอเรื่องที่มันรอไม่ได้ คนรอบข้างบอกว่า "มันเป็นไปไม่ได้แล้วนะ ปล่อยวางเถอะ" แต่คุณยังไม่ยอมปล่อยมือ อาจเป็นงานที่ผ่านมาแล้วหลายปีแต่ยังไม่มีผลตอบรับ ความรักที่อีกฝ่ายดูจะไม่มีทางหันมามอง หรือเป้าหมายชีวิทที่ทุกคนว่ามันไกลเกินไป คุณเคยคิดเหมือนสู่อู่ไหม ว่าถึงแกะผู้จะไม่ออกลูก แต่ก็ยังเลี้ยงแกะต่อไป ไม่ใช่เพราะหวัง แต่เพราะนี่แหละคือตัวตน

สิบเก้าปีผ่านไป มีทูตจากฮั่นมาเจรจาใหม่ สู่อู่กลับบ้านได้ในที่สุด คนที่เคยหัวเราะเยาะก็กลับมายกย่องเป็นฮีโร่ แต่สำหรับเขาแล้ว รางวัลที่แท้จริงไม่ใช่การได้กลับบ้าน แต่คือการที่เขาไม่เคยทิ้งตัวเองไป คุณก็เหมือนกัน สิ่งที่คุณกำลังรออาจจะมาช้ากว่าคาด แต่การรอนี่แหละที่กำลังสร้างคุณ ทำให้คุณแกร่งกว่าเดิม อดทนกว่าเดิม มั่นคงกว่าเดิม

หยุดมองหาเหตุผลที่จะปล่อยมือ เริ่มหาเหตุผลที่จะยึดมั่นต่อไป