人心不足

ใจคนเราไม่มีวันพอ กบเหลือบมองนางฟ้าแล้วคิดว่าตัวเองควรบินได้

บทกลอนใบนี้ว่า "凡麈身歷幾時閒" ชีวิตคนเรานี่ไม่มีวันสงบ มีแต่ความคิดพันวนอยู่เรื่อยเปื่อย "世事渾如叠叠山" เหตุการณ์ต่างๆ มันเหมือนภูเขาซ้อนทับกัน เดินผ่านแล้วก็มีลูกใหม่รออยู่ "既富尚憂無貴子" รวยแล้วยังเศร้าที่ไม่มีลูกเก่ง "不知花放又花殘" ไม่สนใจแม้แต่ดอกไม้ที่บานแล้วร่วง เพราะใจยุ่งกับเรื่องอื่น

เซียมซีใบนี้เล่าเรื่องคนที่มีใจไม่รู้จักพอ คล้ายนิทานงูกับชาวนาที่เราคุ้นๆ ชาวนาช่วยงูตาย งูขอบคุณถึงกับจะให้ทองคำ ทีแรกชาวนาขอนิดหน่อย ได้แล้วขออีก พอได้แล้วก็ขอเป็นเจ้าของเมือง สุดท้ายขอเป็นกษัตริย์เลย งูเลยรำคาญ ถอนคำสัญญา ทิ้งชาวนาไว้กับความว่างเปล่า ใจคนเราก็เป็นอย่างนี้แหละ ได้อันหนึ่งแล้วอยากได้อีกอัน ไม่เคยหยุดขอบคุณกับสิ่งที่มีอยู่

คุณกำลังติดอยู่กับเรื่องที่คิดมาหลายเดือนแล้วใช่ไหม บางทีอาจเป็นงานใหม่ที่ยังไม่มา หรือความสัมพันธ์ที่ยังไม่ชัด หรือเงินที่ยังไม่พอ แต่ระหว่างที่คุณจ้องมองสิ่งที่ยังไม่ได้ คุณลืมชื่นชมสิ่งดีๆ ที่มีอยู่ใกล้ตัว เหมือนคนขับรถไปทำงานทุกวัน แต่ไม่เคยสังเกตว่าดอกบัวหลวงข้างทางมันบานสวยจัง เพราะใจยุ่งกับการประชุมที่จะมีช่วงบ่าย เรื่องที่คุณกำลังถามนี้เป็นเรื่องปกติ ไม่ได้โชคร้ายแต่ก็ไม่ใช่แจ็คพอต มันจะเป็นไปตามธรรมดา แบบที่ชีวิตส่วนใหญ่มักจะเป็น

หยุดคิดมากเถอะ ให้เวลากับมันสักหน่อย ช่วงนี้ไปสังเกตดูดอกไม้บ้าง ฟังเสียงฝนบ้าง ขอบคุณสิ่งเล็กๆ ที่มีแล้ว