人心不足

ใจคนไม่มีวันพอ สิ่งที่เราล่าหาวันนี้ พรุ่งนี้อาจจืดชืดไปแล้ว

บทกลอนใบนี้วาดภาพชัดเจน "凡麈身歷幾時閒" ชีวิตในโลกใบนี้จะหยุดหย่อนเมื่อไหร่ กิจการต่างๆ ซ้อนทับกันเหมือนเทือกเขา "世事渾如叠叠山" มีเงินแล้วก็กังวลว่าลูกไม่เก่ง "既富尚憂無貴子" แต่ลืมไปว่าดอกไม้ที่บานแล้วก็จะร่วง "不知花放又花殘"

เรื่องเล่าสมัยโบราณมีพ่อค้าคนหนึ่ง เริ่มต้นขายของริมทาง อดอยากมากินผักบุ้งต้มน้ำเปล่า พอร้านขายดีขึ้น เขาก็เริ่มกังวลว่าคู่แข่งจะมาแย่งลูกค้า รวยขึ้นอีกหน่อยก็กลัวไฟไหม้ร้าน พอมีลูกชายแล้วก็วิตกว่าเด็กจะเรียนไม่เก่ง พอลูกเรียนได้แล้วก็เป็นห่วงว่าหางานทำยาก ตลอดชีวิตของเขาไม่เคยมีวันที่นั่งดื่มชาอย่างสบายใจได้สักครั้ง เพราะใจมันยุ่งไปกับเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น จนชราตายไปแล้วยังไม่เคยสบายใจจริงๆ

การเรียนของคุณเป็นแบบนี้ไหม มีสอบใหญ่ก็กลัวไม่ผ่าน ผ่านแล้วก็เป็นห่วงเกรด เกรดดีแล้วก็วิตกเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัย เข้าได้แล้วก็กังวลเรื่องจบมาแล้วทำงานอะไร บางทีคุณนั่งอ่านหนังสืออยู่ดีๆ ก็นึกไปว่าเพื่อนคนอื่นเขาอ่านเร็วกว่า เก่งกว่า เลยไม่มีสมาธิกับเนื้อหาที่อยู่ตรงหน้า หรือพอทำข้อสอบได้คะแนนมาแล้ว แทนที่จะดีใจ กลับไปคิดต่อว่าครั้งหน้าต้องได้มากกว่านี้ เหนื่อยไหมล่ะ วิ่งไล่เป้าหมายที่มันเลื่อนไปเรื่อยๆ

ใจคนเราเป็นแบบนี้แหละ ได้มาแล้วก็อยากได้มากกว่า ประสบความสำเร็จแล้วก็กลัวจะเสียไป แต่รู้ไหมว่าระหว่างที่เรากุมใจกังวลกับพรุ่งนี้ วันนี้ก็ผ่านไปแล้ว เหมือนดอกไม้ที่บานแล้วโรยกลีบ เราไม่เคยสังเกตความงามของมันตอนที่เบ่งบาน

ลองหยุดวิ่งไล่เงาตัวเองสักหน่อย เมื่อไหร่ที่นั่งอ่านหนังสือแล้วเข้าใจในสิ่งที่อ่าน ให้รู้สึกดีกับความเข้าใจนั้นก่อน อย่าเพิ่งกระโดดไปคิดเรื่องข้อสอบ