蘇武牧羊

ยังไม่ถึงเวลา แต่ไม่ใช่เวลาที่เสียไป

"十九年前海上辛" สิบเก้าปีบนทะเลทรมาน ท่องไปท่องมาไม่มีที่สิ้นสุด "節旄彫敗逐沙塵" ธงชาติที่เคยภาคภูมิตอนนี้ขาดรุ่งริ่งกลายเป็นฝุ่น "餐毛嚼雪誰憐我" กินขนสัตว์เคี้ยวหิมะใครเข้าใจ "惟有羊兒作伴群" มีแต่แกะฝูงเป็นเพื่อน

นี่คือเรื่องของซูหวู (蘇武) ทูตมหาอำนาจที่ถูกส่งไปเจรจากับเผ่าซ่งนู เขาไปด้วยศักดิ์ศรี กลับถูกจับขังให้กบฏ ซูหวูปฏิเสธแข็งกระด้าง เผ่าซ่งนูโมโหจัด จับเขาไปทิ้งไว้ที่ทะเลสาบไบคาล ดินแดนหิมะนิรันดร์ให้ไปเลี้ยงแกะ บอกว่า "พอแกะตัวผู้มันคลอดลูก ค่อยปล่อยกลับ" รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้

สิบเก้าปีเต็มนะ เขานอนใต้ดาวเหนือขั้วโลก กินหญ้าแห้งในรูหนู ดื่มน้ำแข็งละลาย ไม้เท้าทูตที่เคยมีพู่สีทองตอนนี้เป็นไม้เปล่าๆ แต่เขายังคงถือไว้ทุกวัน อีกสิบเก้าปีผ่านไป ฮั่นมีทูตไปต่อรองใหม่ เขาได้กลับจ้างฉาง ผมขาวโพลน แต่ยังมีชีวิต

การเรียนของคุณตอนนี้ก็เหมือนการเลี้ยงแกะในดินแดนน้ำแข็งไม่มีผิดเพี้ยน ขยันไปโรงเรียนทุกวัน ทำการบ้านสม่ำเสมอ อ่านหนังสือหนักจนหัวปวด แต่คะแนนไม่ขึ้น ความฝันมหาลัยดูไกลขึ้นทุกวัน รอบตัวเพื่อนดูเก่งกว่า เรียนง่ายกว่า ได้คะแนนดีกว่า ส่วนคุณรู้สึกเหมือนโดนทิ้งไว้คนเดียวในที่หนาวเหน็บ

"ทำไมคนอื่นได้ แต่ฉันไม่ได้?" คำถามนี้เวียนวนในหัวจนเบื่อ บางคืนนอนไม่หลับเพราะกังวลเรื่องสอบ บางเช้าตื่นมาไม่อยากไปโรงเรียน ความมั่นใจที่เคยมีค่อยๆ หายไป เหลือแต่ความสงสัยว่าตัวเองจะไปถึงเส้นชัยได้ไหม ไม่ใช่ว่าไม่พยายาม แต่ผลออกมาไม่ตรงกับแรง อันนี้เจ็บที่สุด

แต่รู้ไหม สิ่งที่คุณกำลังสะสมตอนนี้ไม่ใช่แค่คะแนน มันคือความแข็งแกร่งแบบซูหวู ความสามารถในการทนต่อสิ่งที่ไม่แน่นอน การเรียนรู้ที่จะหาความหวังจากข้างในตัวเอง ไม่ใช่จากการยอมรับของคนอื่น พวกนี้คือทักษะล้ำค่าที่คนที่ชีวิตไปเรียบๆ จะไม่มีวัน

แค่อย่าทิ้งไม้เท้าทูตน่ะ ถือไว้ต่อไป