蘇武牧羊

ยังไม่ถึงเวลาแหละ แต่ไม่ใช่ว่าไม่มีทาง บทกวีเล่าเรื่องสู่วู่ (蘇武) ที่โดนส่งไปเลี้ยงแกะในดินแดนเหนือขั้วโลกนั่นเอง "สิบเก้าปีก่อนทะเลทุกข์" เขาถูกส่งไปอยู่คนเดียวที่ทะเลไบคาล เหนือจัดแบบไซบีเรีย จับไม้ธงของราชอาณาจักรไว้ แต่ไม้ก็ผุ ผ้าก็ฝุ่นไป เหลือแค่ด้ามเปล่าๆ "กินขนแกะเคี้ยวหิมะใครสงสารเราบ้าง" นี่คือความเดียวดายขั้นสุด แต่เขาไม่ยอมแพ้ เพราะรู้ว่าการรอของเขาไม่ใช่การรอเปล่าๆ มันคือการต่อสู้ เขาไม่ได้แค่นั่งรอ เขาสู้กับความหิวโหยด้วยการหาอะไรกินจากธรรมชาติ สู้กับความเหงาด้วยการพูดคุยกับฝูงแกะ สู้กับความสิ้นหวังด้วยการจับไม้ธงนั่นไว้แน่นทุกวัน เซียงนู่พยายามล่อให้เขายอมแพ้หลายครั้ง เสนอความมั่งคั่ง เสนอตำแหน่ง แม้แต่เพื่อนของเขาก็หักหลังไปแล้ว แต่เขายังไม่ยอม สิบเก้าปีผ่านไป ใครคิดว่าเขาตายไปแล้ว แต่เขายังคงอยู่ และพอจีนกับเซียงนู่มาคุยกันใหม่ เขาถึงได้กลับบ้าน

เรื่องความรักของคุณตอนนี้ก็เหมือนกับสู่วู่ที่ถือไม้ธงอยู่ในที่หนาวเหน็บนั่นแหละ คุณกำลังสงสัยว่าคนที่คุณรออยู่เขายังคิดถึงคุณอยู่ไหม หรือเขาลืมไปแล้ว บางทีคุณอาจจะเหมือนกับที่สู่วู่สงสัยตัวเอง ใครจะมาสงสารคนที่อยู่คนเดียวแบบนี้ล่ะ แต่ความจริงคือการรอของคุณไม่ได้ไร้ความหมาย ถ้าคุณรออย่างมีจุดหมาย รอโดยที่ยังพัฒนาตัวเอง ยังเก็บคุณค่าของตัวเองไว้ เหมือนที่สู่วู่เก็บไม้ธงนั่นไว้ ไม่ให้มันหลุดมือไปไหน บางคนอาจจะมองว่าคุณดื้อ หรือไม่รู้จักยอมแพ้ แต่ในโลกของความรัก การมีความแน่วแน่ในสิ่งที่คุณเชื่อมันไม่ใช่เรื่องโง่ มันคือความกล้าหาญ แต่อย่าไปเข้าใจผิดว่าการรอหมายความว่านั่งเฉยๆ การรอของสู่วู่เต็มไปด้วยการกระทำ เขาต่อสู้เพื่อความอยู่รอดทุกวัน คุณก็เช่นกัน ใช้เวลานี้ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น ใช้เวลานี้เรียนรู้ว่าคุณคือใคร และสิ่งที่คุณต้องการจริงๆ คืออะไร

อย่าไปคาดหวังว่าเรื่องจะเปลี่ยนแปลงในพริบตา หยุดส่งข้อความหาเขาเป็นสัปดาห์หน่ึง ใช้เวลานั้นทำอะไรที่ทำให้คุณภูมิใจในตัวเอง