人心不足

ใจคนเป็นปลาดิบไม่เคยอิ่มนะ บทกลอนวาดภาพคนที่ว่างใจไม่เป็น เหมือนภูเขาซ้อนภูเขา รวยแล้วก็กังวลไม่มีลูกดี ไม่เห็นว่าดอกไม้บานแล้วก็ร่วง ร่วงแล้วก็บานอีก นี่แหละเรื่องราวที่หว่องไทซินอยากให้เห็น

เล่าให้ฟังเรื่องพ่อค้าร่ำรวยคนหนึ่งในจีนโบราณ มีทองมีเงินมีบ้านใหญ่ แต่ยืนอยู่ในสวนแล้วบ่นว่าไม่มีลูกชายสืบตระกูล เขายืนคิดอะไรอยู่แต่ยังไงยังงั้น ไม่เห็นดอกโบตั๋นข้างๆ บานสะพรั่งแล้วกลีบกำลังร่วง บานทุกปีแต่เขาไม่สนใจ เพราะใจติดอยู่กับสิ่งที่ยังไม่ได้ นี่แหละคำว่า 'ใจคนไม่รู้พอ' ได้อันนี้ก็อยากอันนั้น ไม่เคยมีวันหยุดปรารถนา

คุณคงรู้สึกแบบนี้กับความรักใช่ไหม มีคนอยู่ข้างๆ แล้วแต่มองไปรอบๆ ยังคิดว่าควรจะมีใครที่ดีกว่า หล่อกว่า รวยกว่า เข้าใจเรากว่า หรือบางทีคุณกำลังเปรียบเทียบคนปัจจุบันกับคนเก่า หรือกับฝันที่สร้างขึ้นเองในหัว รู้ไหมว่าพอใจไม่พอใจกับสิ่งที่มี กลับทำให้มันเหี่ยวแห้งไปเอง เหมือนดอกไม้ที่ไม่ได้รดน้ำ คุณจ้องแต่หาดอกใหม่แต่ไม่ดูแลต้นที่อยู่ในมือ บางทีปัญหาไม่ได้อยู่ที่คนอื่นหรอก แต่อยู่ที่ใจเราที่ไม่ยอมหยุดเปรียบเทียบ

หยุดมองหาอะไรใหม่ซักเดือน ลองดูคนที่อยู่ข้างๆ ด้วยใจที่ไม่เปรียบเทียบ ถ้าเขายังไม่ใช่คนที่ใช่ หย่าร้างไปเลยดีกว่า อย่าแขวนใจค้างคาใจเอา